Italian Firefly.

Ruis

2011-12-27T11:58:00.005+01:00

Soms wil ik je niet horen. Soms wil jij me niet horen. Soms versta ik je gewoon niet. En ook dat geldt eveneens in de tegengestelde richting.

De conversatie die ooit zo helder en duidelijk verliep, die ooit zo eenvoudig leek te zijn en geen nood had aan legendes, laat staan aan langdradige, gecompliceerde handleidingen in zes talen, lijkt verdwenen. Ze lijkt te hebben plaats gemaakt voor een opeenstapeling van hardnekkige misverstanden. Misverstanden die meestal onbewust, maar soms - en misschien steeds vaker - heel bewust, heel doelgericht en heel venijnig worden veroorzaakt. De conversatie die ooit zo helder en duidelijk verliep heeft plaats gemaakt voor ruis. Storende, hardnekkige ruis. De soort die je eindeloos op de zenuwen werkt, waar je alleen maar zo snel mogelijk aan wilt ontkomen.

Hoe moet het verder? Je durft je de vraag niet stellen en je durft de gevolgen van het antwoord op die vraag niet onder ogen zien. Maar dat neemt niet weg dat de vraag zichzelf stelt. Dat neemt niet weg dat de vraag zich op een geniepige, sluimerende manier meester maakt van je heel bestaan. Want, laten we duidelijk zijn, het zal verder gaan. Waar, hoe, wanneer en met wie is een heel andere zaak. Net zoals alle onvoorziene gevolgen die zich zullen stellen - en ja, ze zullen zich stellen - een heel andere zaak zijn.

Stel daarom de vraag gewoon. Of wees er op zijn minst heel bewust van. Garanties zijn er niet, maar het is de enige hoop om de ruis te onderdrukken en het signaal terug helder te doen klinken. Zoals het ooit was. De vraag daarentegen ontlopen dreigt je te doen vervallen in een onophoudelijke aaneenschakeling van spelletjes verstoppertje. Het dreig je voortdurend te doen weglopen naar andere werelden waar rust, vrolijkheid en verlossing heersen. Het dreigt je eigen werkelijkheid om te vormen in een continu gezoem van storende, hardnekkige ruis.

Just something to wish for

2009-06-29T22:44:00.006+02:00

I wish a day would count 48 hours. To sleep a bit more. But most of all to do all the things I have on my imaginary wish-list. To do what I say I would like to do, but never actually get to do. To discover some abilities I might have, without being sure of actually having them or not.

I wish a day would be a bit longer. With a bit more time to create moments to remember. With a bit more life to it. Who knows I might stop complaining about the fact that life really is - oh how I love clichés - too short. Who knows if my long todo list might get shorter.

I wish I still had the mind of myself as a child. When time was endless. When a day counted the hours you wanted it to count. When an hour was defined according to the guidelines of my own world. Where thighs lasted forever and growing old seemed never to come.

I wish I'll have a lot of time left to finish at least parts of the todo's on my wish-list. I'm working on it. Maybe I should stop looking for new things to put on there and start doing my homework. Maybe not. Maybe we're made to live with our lists. And maybe it's exactly our own personal list to keep us going.

Koning Winter

2009-01-06T10:09:00.004+01:00

Het is ongelofelijk hoezeer witte winterdagen kunnen schipperen tussen extreme gevoelens. Ik denk dan aan het mateloos enthousiasme van naar school gaande kinderen, die 's morgens in de vroegte hun stoutste winterlaarzen aantrekken om een poging te ondernemen om tot Koning Winter te worden gekroond. Of aan witte velden met aan de rand de zoveelste sneeuwman, als een trotse verschijning heersend in het egaal gekleurde landschap. Een landschap waar iedereen gelijk is voor de winterwet: mooi of lelijk, dik of dun, rijk of arm, alles en iedereen buigt nederig onder het witte poeder dat eenheid brengt.

Maar ik denk ook aan de zure, koele gezichten op de trein van 8.13 naar Brussel-Centraal. Aan het witte landschap dat ondergedompeld is in een wereld van grijs. Grijs en niets anders, behalve wit. Ik denk aan het weinig gevarieerd kleurenpalet in het aanzicht dat de aangewasemde venstertjes van het treinstel te bieden hebben. Koning Winter kan ook guur en grauw zijn. Hij kan irriteren en frustreren. Hij kan ons doen verlangen naar de natuurlijke warmte van gratis verkrijgbare zonnestralen. Naar een kleurrijk t-shirt of naar de onovertroffen 'coolte' van de meest opvallende zonnebril.

Het zijn uiteindelijk de dingen des levens. De extremen waartussen we dag in, dag uit tussen hollen. De uiteinden van een touw waarvan we hopen aan het juiste eind te mogen trekken. Maar misschien is het niet meer dan een kwestie van genieten. Van pogen tot rust te komen in het aanschijn van deze kleine fractie van Moeder Natuur haar ware macht.

Probeersel nr 32

2008-10-27T21:23:00.004+01:00

Het is ondertussen maanden dat ik mezelf - bewust of onbewust - bestook met flarden van op het eerste zicht nietszeggende en willekeurig bij elkaar gebrachte woorden. Woorden die lusteloos ergens in een grijze zone van mijn bestaan ronddwalen, hopend om ontdekt of herontdekt te worden door mijn verstand dat lijkt te sputteren wanneer het erop aankomt om te snuffelen in die massa vetgedrukte letters, die bij momenten verstaanbare woorden vormen en uitzonderlijk zelfs een toevallige zin.

Misschien zweeft er wel stiekem een beetje beterschap in mijn nabijheid. Al vrees ik er eerlijk gezegd voor. Maar wie weet. Tijd geeft de kans tot oefening en oefening baart kunst. Soms zelfs letterlijk. Misschien moet ik dus beginnen bij het eerste wezenlijk bestanddeel van deze stelling en stilaan mijn agenda herorganiseren en prioriteiten herformuleren, om stil te staan bij hetgeen ooit vanzelfsprekend was en vanzelf kwam. Zonder te talmen. Zonder te moeten wachten tot dat sputterend verstand op zoek gaat naar woorden die slechts en simpelweg bijeen gebracht dienden te worden. Zonder verplichting om iets zinnigs en kunstzinnigs uit mijn vingers te moeten toveren. Maar simpelweg voor de vreugde om nietszeggende en toch bewegende gehelen van vetgedrukte letters uit te vinden voor dat miniscule deeltje van deze wereld dat er op één of andere manier een boodschap aan heeft of zou kunnen hebben. Ook al zijn dat mijn zorgen niet. Ook al is dat eerder een resultaat dan een beweegreden geweest. Maar kom, laten we ook eerlijk zijn: erkenning streelt de ziel en herkenning zorgt ervoor dat de rode lippenstift haar impressies op de wang achterlaat.

Post-materialistic view on work

2008-05-13T09:16:00.004+02:00

It's a working day. But it doesn't particularly feel like one. I have a big meeting coming up this afternoon. But there is no stress. No stress at all. I feel completely confident. Confident that everything will work out just fine, that everything will be alright.

Maybe it's the sun, the sunglasses laying next to my laptop and the yellow t-shirt I'm wearing right now. Maybe things will change as soon as I'll change into my 'meeting-outfit'. As soon as the phone will start ringing again and my inbox will start getting stuffed with problematic e-mails again. Maybe. But just not right now. Now is the time to realize the nice side of life, even during a working day. To realize things could be different if you want and everything is about the way you look at things. We don't do that very often. All the contrary. We never do that. But starting from today I will. At least I'll try to. If only the sun would be shining every day. For me, that would be already a big help and an even bigger step forward.

What about a trip to Bucharest?

2008-05-06T18:12:00.010+02:00

A black, new and shiny bmw m6 is waiting for the light to turn green. A dito mercedes impatiently waits just behind it. Both drivers look not older than 25, wear big shiny sunglasses and are obviously not in the need of taking an extra mortgage to keep their cars spotless and running.

No, this is not a Monte Carlo boulevard. No view over the sea and a port stuffed with extra sized yachts. All the contrary: looking over the way too shiny roofs of the cars a weird contrast pops up. It's a big building. Smoky black. Bombed. Or at least looking as if it just got bombed. Big holes in the walls, no windows. Only a huge amount of pain stored in a pile of stones. A big scar of a society still finding its way. Still looking for a new personality. With a huge way to go before it will probably find a proper balance: welcome in Bucharest.

Bucuresti (to spell it the way it should be spelled) is a city of contrasts. A city on the edge between worse and better and between past and future. It's a city balancing between extremes. It's a society of extremes. I suppose that's normal when for decades the "communist average" used the be the magical codeword towards living a happy life. It's not a city of love at first sight, like Paris, Rome or Barcelona would be. But that does not mean you should just skip it when selecting your yearly city trips.

Bucharest is majesty. It's greatness obscured by a doubtful past and an big dose of fear for evolution. For finding a proper equilibrium in that enormous potential. 'Cause that's exactly what it's all about. The first steps towards activating that potential seem to be taken. If it is the nightlife, the way of living, the friendliness of the people. But a lot of work is still to be done before the future of this city will be confirmed as a bright one. I have faith in it, but who am I. Let's hope the people living there have it too. Because the city deserves it. Because the people deserve it.

To our Sefa - it would not have been the same without you.

All apologies...

2008-04-03T17:24:00.003+02:00

I know, I know. Shame on me.

Shame on my lack of presence. On not being present like I intended to be. Shame on my lack of time, on working more than I should and spending the rest of my time doing other things. Shame on winter and his royal greyness, on the absence of decent sunshine and on lack of colors. Shame on lack of spring, of birds with new repertoires, of sunglasses and short skirts for whoever is willing to wear them.

But it's never too late to start over again. Even when you seem to have lost the habit, to have lost the drive taking you to do certain things. It's just a matter of looking for some new sparkles providing you with the right attitude and energy to get going again. To stand up and start walking again.

So here I am. Doing what I'm supposed to be doing more often. Doing what somehow I promised I would be doing. I'll try to keep on following the sparkles again. Those I though were gone. Those I thought would not come back any time soon. And it's exactly that what gives life its everlasting beauty: the unexpected.

Hi. My name is Fabio. And it's nice to be here again.

2007 + 1

2007-12-31T12:16:00.000+01:00

It has been some time again. But I'm still here. Still trying to write down things somebody could hopefully understand or relate to. Especially now. Especially in front of the gates of a new year. A new time. A new beginning. At least for me. It's actually more than just a new year. It's really time for new things.

But let us first salute the old . Let us first take some time to think over how it was. How it has been. How it never will be again. But I'm not afraid of change. I'm not afraid of new adventures. It's exactly that to keep me going. To make me feel to be living the way I always wanted to. Staying in a familiar surrounding can be nice. It can be indeed. But surroundings change. We change. The world changes. New surroundings are born. We are re-born.

But the Firefly is still here. And he sure will stay. Changes do not necessarily mean everything has to change. Luckily. But still. Sometimes the new just sounds better than the old. It's as simple as that. And if it's not true, allow me to just believe it is.

And what about you. Are you ready for some change? It's ok both ways. Don't worry. As long as you keep on going. As long as you keep on living. Just don't forget about that.

Summer of '97

2007-11-20T11:22:00.001+01:00

Last time I saw most of them it was ten years ago. Last time I saw most of them it was the summer 1997. Time went by. Each of us chose a path. Each of us chose a destination. If it would be the right one did not matter. Only time would tell. And now, most of us did reach a destination. Sometimes the same as chosen initially. Sometimes a completely different one. Reached through a different path. With different means. And sometimes even with a different mentality, while becoming a new, different person.

It's 2007. Most of us got back together. Just for one night. Just for a few drinks. After ten years. To have a chat. To relive what has gone by, what once was and maybe even what could have been. Some are still the same, as if ten years did not pass. Some are still the same, but clearly ten years later. Some are different. Some became parents. Some lived ten years as if each year counted for ten. Some still have to start living those ten years.

But what it all comes down to, is to have gotten back together. To have relived the past. Just for a moment. To not forget how it was. To not forget who we were and where we come from. To get old knowing it was all worth doing the effort.

Sette

2007-10-24T18:06:00.000+02:00

Vladi stava per arrivare. Giuseppe ed io ci eravamo messi sul balcone con pronto un secchio d'acqua da versargli addosso appena sarebbe arrivato. Ed infatti...lo scherzo, uno dei tanti, riuscì alla perfezione. Tanti ricordi di estati magiche. E alcuni di questi vivranno per sempre.

È il 1996. Fine agosto. È l'estate di Ginosa. L'estate dei sette amici. L'estate di Pablo, Francesca e Noelia. Ma anche l'estate di Cristina. È l'estate della casa della nonna di Fabio. Della chitarra ed il Millenote. Dei 'tanta voglia di lei' e le serenate. Delle penne a mezzanotte. È l'estate degli amici di Michel anche a cantare. Anche a cucinare.

A San Chirico Nuovo le prime serate fresche sono già lì. 'I sette venti', diceva sempre Michele Mucci. Di sera si esce con la maglia. Si va in giro in macchina piuttosto che farsi le passeggiate su e giù per la via principale. Si va a Tre Cancelli. Si chiacchiera. Si scherza. Ogni tanto si balla. Si ricorda. E in quel fine agosto i ricordi sono soprattutto quelli delle tre settimane appena passate sulle spiagge di Ginosa.

Lo avevamo detto tante volte. Ci avevamo pensato. I piani erano già quasi fatti. Ma a San Chirico Nuovo il cratere tra il dire ed il fare è enorme, quasi impossibile da superare. Quell'anno invece no. Deve essere successo un miracolo. Devono essere scesi sette angeli dal cielo per mettere finalmente insieme quei sette amici. Per trovargli una casa non troppo lontana dalla spiaggia. Per metterli in macchina dei genitori disposti ad accompagnarli. E per convincerli a finalmente andare oltre le chiacchiere, alla scoperta della vacanza indipendente. Alla scoperta delle ragazze. Alla scoperta dei panzerotti fritti. E alla scoperta della vita a Ginosa Marittima. E così fù. Per me, ma anche per Nicola, per i due Michele, per Samuele, per Fanelli e per Giuseppe.

Il miracolo non si sarebbe più ripetuto. E gli angeli non sarebbero più scesi dal cielo. E così negli anni a venire ogni uno di noi andò per la sua strada. Anche se si diceva che l'estate a seguire saremmo tornati. Anche se si pensava che gli angeli magari ancora sarebbero venuti. Si sapeva che semplicemente non sarebbe stato così.

E così ci ritroviamo con memorie dimenticate forse troppo in fretta. Nicola con il costume da bagno forse un pò troppo stretto. Fanelli che cerca di aggiustare il gommone senza fine, senza mai riuscirci. I due Michele incantati dalla bella Francesca. Giuseppe ed il beach volley. Samuele e l'abbronzante. E Fabio ed il letto volante.

Memorie di sempre e per sempre.
Magiche.
Da non dimenticare. Mai.

Long distance call

2007-10-11T09:31:00.000+02:00

They met some time ago now. Flickering lights of an unexpected, but steamy party. Mutual friends. A drink or two. A few sparks, but just friends. Even if maybe good friends.

Sometimes it happens. Sometimes you meet someone you just know he or she could be a friend for life. Or even thé friend for life. But at the same time sometimes it can't happen. Because the right stars are not in place. Because you do not feel up to it due to circumstances. Because there are boy- or girlfriends involved. Because you do not want to spoil the status-quo your universe lives in. Because you want to keep that moment just as it is. With its magic. With its sparks. With its flickering lights. Because you're in a strange place far away from home or simply because she will be leaving in the morning.

What happens is that you keep in touch. World's communication technologies tend to make the world a really small one. Even for friends. Even for relationships. At least at first. As words are easily found. As memories are clear and fresh. As willingness comes from itself. But time's a bitch. Words become hard to find. Memories loose their brightness. And all willingness becomes a puddle of vagueness of a far away past.

It all ends with a quickly written birthday card. With a short message for Christmas. Or with simply nothing. Nothing but blurry memories. Of how things could have turned out differently. Of how things could have actually been. Of the girl or boy with the sparks in the eyes waiting to be caught by your own eyes. To be remembered when its too late.

What if?

2007-10-03T16:53:00.001+02:00

Would he have said it? Would he have spoken up? To tell. To speak.
Would she have faced her worst fears? Would she have dared? To show. To reveal.

Often we wonder. Often we dream away to a world in an imaginary dimension. To a world build up by the answers of 'what if' questions. Asking ourselves what would have been is an integrating part of our way of living. It makes us wonder. It makes us imagine and dream. It makes us bitter for what could have been. Just as it could make us feel relieved for what is not. For what luckily did not occur. For what will hopefully never be.

The imaginary world is just...imaginary.
Comforting when we need comfort.
Reassuring when we are in lack of certainty.

But it helps.

It gives an excuse to wonder. And at the same time to dream. To imagine. We like to imagine. Even if we do not realize it. Imagination is inspiration. And inspiration is life. This life. This real life.

And so, at the end, also that imaginary life starts making part of - once again - that same real life.

04.17

2007-09-13T14:56:00.000+02:00

Enter the big grey door. Go straight into the hallway. It's the first door on your left.

"04.17" has for years been a synonym for the place to be. The room where it was all about making the best of it. Of choosing the alternative approach to how things should be done. It was not only all about realizing work is just a way of being able to get the glasses filled at night, but also of realizing that it's better to do things the best possible way since things have to be done anyway. The ideal mix of only good things. And so the days went by. Work went by. Easily, stressless, but firmly, properly, completely. Just the way it should be.

But days, weeks, meetings, presentations, endless discussions on how to proceed, more meetings, tons of documents, written words making strange, at times hardly understandable sentences went by. Time went by. People went by. But not in 04.17. It all stayed the same. The way it should be.

Until.

Nothing is forever. It's the most real cliché humanity ever invented. But it's really a real one. So also 04.17 went by. We went by. Our separate ways. To spread the way it should be in other 04.17's.

Footprints

2007-08-31T16:09:00.000+02:00

I once got a birthday card saying 'many people will walk in and out of your life, but only true friends will leave footprints in your heart'. It's a quote by Eleanor Roosevelt.

I don't even remember who gave me that card, so I suppose it's more than obvious that person did not leave particularly big footprints in my heart. Nonetheless that quote got somehow stuck in my head. Maybe because of its truth. Maybe because of it's realism. And certainly because of the way it synthesizes in a few words the whole universum of the way we interact: we meet people randomly. At work, on a train, in an airport, on the street, in some club or in a bar. With some of them we get closer: we get to know them. Starting from a name, to sometimes ending up with their beliefs, hopes, views on life and maybe even their most dark secrets.

I sometimes wonder who those footprints-leaving-people really are. And I suppose I will never know for sure. I mean, I could maybe take a guess, I could indicate some possible candidates and see if their shoe soles would match the scars I have inside, but I would never be able to be completely sure. People come, just as they might stay or simply go. Friendships are born, just as they might die. Relationships rise, just as they simply fade away.

So what about holding on? Should we? Of course we should. As long as there are footsteps at least. As long as there are scars. As long as we feel like it. And as long it is physically possible.

The bathroom window

2007-08-23T10:59:00.000+02:00

We often tend to forget. We tend to feel the urge to travel to distant places to see things we once saw on television. Or things we just never saw before, but only heard of. We tend to get blind or be blinded. We tend to get used too much. To what we do. To what we have. To where and who we are.

So stop. Just stop. Even if it is just for a second.
Open your eyes. Look.
You might fall in love again.

And at the end of the day home could really be a sweet home.

[Picture taken from the window of my bathroom - it's as simple as that]

Bittersweet

2007-08-09T20:58:00.000+02:00

I used to be a dreamer.
And think of the future to come.
Think of the how, who and where of life.

But that's all gone.

I used to run through open fields.
Arms wide open,
Chasing the setting sun.

But that's all gone.

I used to make plans.
Design them, shape them, even put them on paper.
I used to build and tear down again.

But that's all gone.

I used to gaze away,
Watching clouds go by,
Making utopian shapes of impossible realities.

But that's all gone.

And still.
I'm happy.

At least I think so.
At least I hope so.

Go east!

2007-07-31T15:05:00.000+02:00

I've seen quite some places over the years. I've traveled to countries nearby and far away. I've seen beaches and mountains. I've experienced cold snow and sand too hot to walk over. But for a strange reason, I've barely visited Eastern Europe. I've visited Prague. But as a little kid. And as we all know, kids are not particularly interested in culture or history. Recently I finally decided to do something about it and after a 4 day trip to Budapest I realized I've got quite some catching up to do.

The beautiful stewardess of the late night Wizz Air flight to Budapest seemed to be the precursor of things to come. Just as the 30 degrees at arrival were. Especially if you know that the arrival was at 1 am. Mix beauty with high temperatures and a breeze of intriguing feminine perfume and a guy goes crazy. Luckily I had an Hungarian friend picking us up at the airport, to save us from getting lost.

From the beginning it was clear that Budapest is the ideal mix between culture and history. It's a city thinking and moving fast forward. Nothing 'Eastern' is left about it. People have invested and still are investing in trendyness and modernism. In life. The city's past probably has quite something to do with that attitude. Having to live under terror for decades seems to have made inhabitants of Budapest stronger, with a greater will to enjoy life. Can you blame them?

It's a city where history thus has a lot to say, so you should take your time to listen to it. The House of Terror is probably the best reminder of how things can turn out if mad people get to do their way. But it's also a city of good food and -it just has to be said- gorgeous women, making it a city to go to with friends, rather than with your girlfriend. Don't get me wrong, it's just the looks I'm referring to, one night stands and sexclubs exist -as always- rather exclusively to satisfy those British who just do not know what going on holiday means. And again, do not get me wrong: I'm not referring to all British.

Anyway, I've already been checking the latest tickets to some other countries. Poland and Romania for example. We'll see. First I'll have to survive a reality check of work, stressed colleagues and bills to be paid.

To never forget

2007-07-26T16:08:00.001+02:00

House of Terror - Budapest

Spaghetti en Samsonite

2007-07-18T22:26:00.000+02:00

De pasta is nog niet gaar. En toch is het al over half elf. Had honger toen ik van werk thuis kwam en heb met een net iets te grote kom soep de honger gestild. Met alle gevolgen vandien voor de eetlust. En dus is het maar een avondmaal op zijn zuiders - zoals de oma het nog steeds doet - geworden. Met als verschil de zwoele warmte die je zou noodzaken om buiten te zitten. Het licht geruis van het heen en weer geflaneer op de lokale main street, gecontrasteerd met de luidkeelse uitbundigheid waarmee mijn opa de laatste roddels weet te verkondigen. Maar ook met als verschil de nacht met een zorgeloze zwarte hemel waar sterren zich wél nog thuis voelen. Waar dromen zich nog thuis voelen. En waar fladderende vuurvliegjes en tsjirpende krekels telkens weer zorgen voor een spektakel van licht en geluid. Geen dons om 's nachts onder te slapen dus. Geen paraplu om op straat te komen. Maar het verschil ligt waarschijnlijk in nog veel meer, met op kop de mentaliteit van het zorgeloos levensgenieten.

Boven staat de kleine Samsonite al klaar. Een puzzel van t-shirts, shorts, jeans, ondergoed en toiletgerief ligt uitgestald op het bed. De keuze van de schoenen nog. Ach ja, teenslippers zullen wel volstaan. En over truien spreken we helemaal al niet. Heb net op één of andere weer-site gezien dat het op bestemming momenteel 41 graden is. En ook al is dat cijfer misschien niet helemaal betrouwbaar, zal de werkelijke temperatuur zeker geen 10 graden lager liggen.

Alleen het vakantiegevoel is er nog niet helemaal. Maar ik ben een last-minute mens, dus maak ik me wat dat betreft allerminst zorgen. Dat komt dus wel, desnoods pas als ik de heilige vakantiegrond zal betreden en uitvoerig zal kussen. En ook al zal deze trip een eerder korte rush zijn, ook al zal het meer weg hebben dan een snelle kick, het zal de moeite waard zijn. De kick zal nog lang blijven nasidderen. Daar ben ik nu al zeker van. Maar kwestie toch maar het zekere voor het onzekere te nemen, zal deze dag straks worden afgesloten met een uitvoerige en goed gearticuleerde versie van het Wees Gegroet.

Maar dat is voor straks. Tijd om te eten. De pasta moet dringend worden afgegoten. Buon appetito.

Heroes

2007-06-27T14:04:00.001+02:00

Been watching a little bit too much of Heroes lately.

Two nights in a row, five episodes per night, 420 minutes of hoping the cheerleader will survive, Hero will make it back in time and Peter will finally find its way. Still quite a way to go to find out if the world will actually be saved and a bunch of other questions will be answered, even if in view of the apocalyps the latter might become as irrelevant as dust in a desert.

Luckily we have them, our heroes. Luckily we have the Petrellis and Bauwers making this world a better place, and saving it day in day out from its inevitable end. Or should I say: "Luckily we have our heroes we think will save us when things go wrong". It's all about believing. It's all about hoping. And most of all: about not being alone in this big -sometimes scary- world.

Have to go, the dvd is ready to play to next episode.

The saturday night drunken dream

2007-06-22T09:23:00.000+02:00

Saturday night fever. The girls are choosing their outfits. I just went for jeans and t-shirt. The clock ticks. The fever grows bigger. I can almost hear the crowd go wild. Patience, patience, just a few more minutes.

-"Still some make-up, we're almost done here... ."
-"Yeah, yeah, take your time, we'll just go for another mojito".

I really like mojitos, especially if I make them myself...or if the dark-haired girl of the Villa Ernesto makes them. Just too often the flavours are not blended like they should. The equilibrium between sweet and bitter can be hard to achieve. And please, what the hell are all of those bartenders doing with Bacardi, when there is Havana Club at our disposal?

Anyway, by the time we can go, the party already seems to be half over. In reality it still has to start and the main act probably still has to arrive. But the home-style mojitos can be a pain in the ass if you don't pay enough attention. And it's not that I don't know it. It's not that I haven't experienced it before. The temptation is just too much I suppose. And let's blame the waiting for the girls to choose their outfits. Let's blame it on the make-up. But then, let's be honest: a dark sky without stars and a big full moon can't be called a moonlit sky, can it? So we'll just have to live with it, it's part of the fever.

[...]

The clock kept on ticking. But this time we did not really notice. Too much time to think about enjoying. Enjoying the groovy sounds. Enjoying the friends and the people. Enjoying the flirty moves moving around. Enjoying the time of our lives.

But tomorrow is waiting. Have to get up early. So maybe we should just go on chasing stars under our sheets. The stars of the night left with the coming of the morning birds. Singing. Making you feel even more tired. And making you realize the morning after experience is just a footstep away.

Q & A-session: "Are you happy?"

2007-06-06T10:12:00.000+02:00

-That's a good question.
-I really don't know.
-I wish!
-Of course I am.
-Never.
-Yes!
-Should I be?
-Ask me tomorrow.
-I used to be.
-No, I'm not.
-I try to be.
-That's a difficult one.
-Am I happy?
-It depends.
-Always!

Slow food for fast people

2007-06-04T19:54:00.001+02:00

The cupboard is empty. I really need food. I'm thirsty. An empty fridge too. Still 23 minutes to go before the grocery store closes...and I'll need at least 20 to get there, maybe 15 if I'll turn it into a deadly joyride, if the constellation of stars will send traffic in the opposite direction and if I would just find my damned keys in time.

No keys. No car. No 20 minutes. No food. Nothing to drink. It'll be once more a fast food evening. Fast food. I really don't like that term. My origins forbid me to like it. I'm a disciple of the slow food movement. You know: food as joy, not as a simple necessity. Not as an unbearable burden to keep on living. Slow food. Slowly. Taking your time. A properly set table. Candles. The right atmosphere. The right company. The right wine for every dish. Taste as an impossible voyage through the world. Through cultures. Through a mix of colours.

But not tonight. It'll be a fast one. I will make up for it tomorrow, the day after and the rest of the week. It's a good friend's birthday. A party is waiting. And I'm sure it will be a party to remember.

In the summertime...

2007-05-31T10:12:00.000+02:00

Got up with the sun hitting my face this morning. Summer´s here, even if I´m not completely convinced yet. Still too many grey clouds interfering. Still not enough t-shirt temperatures. "It will come, it will come", is what I keep repeating myself time after time, morning after morning. Especially when you got up feeling it was summer. Feeling warmth on your face. Feeling happy to get up...until reality confronts you once again.

We had summer in april. And then it was gone. It took off to more exotic destinations. To places where there´s enough summer already. But at least we had it. Did I complain too much? Should I not have been talking about global warming and stuff? Is this my fearful punishment? Let´s hope not. I´m sure not...

For now I´ll just keep enjoying the rays of sunshine hitting my face. Lifting my head up towards the blue parts of the sky. Dreaming away in bits and pieces. Waiting. My t-shirts are ready to go. It´ll take just a minute to get changed.

Opdracht nr. 1

2007-05-24T09:31:00.000+02:00

Zomerse temperaturen zijn weer in zicht. Helderblauwe lucht, fleurige t-shirts of wulpse kleedjes, romige ijsjes op overvolle terrassen en een hoop vrolijk optimisme om de dag door te komen. En toch zou ik hier over niemand minder dan de Goede Sint en drie - geen twee, geen vier - Zwarte Pieten moeten beginnen schrijven. Waarom? Lang verhaal. En eigenlijk mijn verhaal. Laat me hier gewoon stellen dat het is bij wijze van opdracht. Bij wijze van het spelen van de Barmhartige Samaritaan om de mensheid eens te meer een glimlach op het gezicht te toveren. En eigenlijk ook gewoon bij wijze van verzoek of...opdracht.

Waarom ook niet? Het is het proberen waard. Al weet ik nu al dat de Sint/Piet combinatie aan de vooravond van een beloftevolle zomer weinig - lees: geen - steek houdt. Maar toch. Misschien is het gewoon kwestie van de knop om te draaien en de hersenprocessen even in omgekeerde volgorde te laten verlopen. 'Reverse Engeneering" noemen ze dat in meer wetenschappelijke contexten. Met andere woorden: waarom uiteindelijk altijd bij het begin beginnen?

Het verhaal eindigt zodoende ergens aan de zoveelste zwarte schoorsteen. De laatste schoenen werden gevuld en de laatste bestelling werd op het bestelformulier aangevinkt. Gedaan voor vanavond. En gedaan voor dit jaar. Americo (blijkbaar de naam van het vermaarde wortel-etende witte paard) heeft er genoeg van. De pieten puffen. Hun rug doet pijn van het dragen van veel te zware zakken. Ze zien zwart. Zwart als roet. Zwart van vermoeidheid. De vraag die ik mij daar altijd al bij heb gesteld is de volgende: die Pieten, zijn die gewoon zwart of zijn die zwart van in al die schoorstenen te moeten kruipen? Met andere woorden en misschien een beetje sarcastischer: zijn die Pieten echte knechten of ronduit slaven?

In dat laatste geval zou het verhaal van de Goede Sint die vreugde brengt aan de kinderen over heel de wereld (hetgeen ook niet waar is, maar gewoon beter klinkt) uitmonden in een verhaal met een wel heel erg bittere nasmaak. Een smaak van wreedheid en onrechtvaardigheid, van cynisme en achterbaksheid. En misschien vooral, van onschuldige onwetendheid. Maar laten we nog even gelovig zijn. Laten we nog net niet te ver denken. Laten we niet over de schreef gaan door onze gedachten op verkeerde sporen te brengen. Laten we gewoon geloven en gelovig zijn. "You're a non-believer", wist een vriendin mij ooit te zeggen. Hopelijk is hiermee het tegendeel op zijn minst een beetje bewezen.

Maar goed. Ik zat aan het einde van het verhaal. Ik ging naar het begin ervan evolueren. Maar misschien is het, gezien de zomerse toestanden, beter om de Sint gewoon te laten vertrekken. Terug naar huis. Terug naar Spanje, Turkije, Aruba of waar dan ook. Terug naar de mythe. Die van vrolijkheid en vreugde. Die van geluk voor alle kinderen van de wereld.

The burden of being upright

2007-05-17T21:19:00.000+02:00

Should I say it? Should I tell? Maybe I should. But do I really want to? Do I want to risk the consequences, the risk of change, the risk of being brutally slapped in the face, even if it would be what I deserved.

Deep down we probably all know when, how and why we should just tell. We all feel it's time to be confronted with reality, with honesty, with truth. We all know relief is just a step away. But at the same time we know this might be a rather unpleasant confrontation. One we'd rather avoid and replace by a different reality: the one we were building inside our thoughts, inside the web in our heads where we got stuck in, but at the same time feel comfortable in. Comfortable in a new world where we will be able to live happily ever after. As long as we can live with it. As long as other people do not get hurt. As long as we know what we're doing.

Telling the truth is a noble thing. It should be something to be proud of. It's what distinguishes heroes from cowards and reality from fraud. But being upright is a hell of a burden. It's the fight between angels and devils. Just as living reality is. Just as being a hero is. Just as not running away to chase other realities is.

But let's be honest for once: at times we all want to be a bit of devil.

[Post inspired by "The burdens of being upright" by Tracy Bonham]

De liefde overleven en het overleven van de liefde

2007-05-10T14:29:00.000+02:00

Liefde kán mooi zijn,
Het kan verstikken, verdringen en doen vergeten,
Het kan vragen, verlangen en eisen,
Levens, gedachten en gevoelens,
Het kan blind zijn,
En verloren lopen,
Het kan vergaan,
Maar gelukkig ook weer komen,
Om terug vrij te zijn,
Om weer mooi te zijn,
Tussen bitter en plakkerig zoet,
Tussen nu en oneindig.

Voor Sylvie en Sven

Moments

2007-05-08T09:21:00.000+02:00

I feel I'm starting to be repetitive. I feel like I'm writing the same things over and over again. Maybe it's just an impression and maybe it's even a wrong impression. But it's the way it feels. It holds me down in surfing to this blog and writing things without thinking too much. Because if I think when I write it just does not feel right.

I'm thinking now. But I'll try not to bother too much. I'll try to suppress what is in my head, letting myself go with what comes out of the movement of my fingers, rather than out of the grey mass inside my head. But then...nothing. I'm waiting. The way too high temperatures of the last few weeks have lowered to the season's average. So I can't blame the weather this time. Something has to come, since the former hot, nearly breathable air is no more. Only grey skies and sporadic drops of rain.

I start thinking again. And actually I see I did manage to write something. So maybe it's not about thinking versus just letting yourself go. Maybe it's just a matter of the moment. Moments. That's what it is all about. And right now I can say I feel happy, relieved. I'm freshly awake to start a new day after the last few weeks of chasing impossible deadlines, of searching for light in chaotic darkness. So even if the sun might not be shining up there, it's shining in here again. At least for now. At least as long as the trance of having a much more quite period in front of will last.

So let me hope to be able to come back here a bit more often. To think. To just do, write and tell. To be.

Too much sunshine

2007-05-02T15:45:00.000+02:00

Don´t worry. I would probably be the last one to start complaining about an overdose of sunshine. Especially if you live in a country where the sun is said not to show itself that often. And even more if you have to deal with raindrops all the time. But that is like it usually is. That is the average. And we all know that the average is just a figure. We all know the average is something that just never is, a plastic doll in the middle of an endless variety of difference.

So there is no sunshine overdose. Even if I tend to start asking questions. We all know about global warming, we all know about the ozone-layer, we all have seen documentaries on how the earth will look like in a decennium from now and we all know we should not be moving to Amsterdam or Venice due to danger of high water. But as all people, just knowing how it is does not seem to be enough. We are a peculiar kind of living beings: somebody tells you something, you might believe it, but as long as you do not really sense it, as long as you do not really experience it, it´s just something. It´s living in the void, it´s there without really being there.

The way too early summer, way too high temperatures, and way too little amount of rain seems to bring us to reality. We already knew we have a problem, but we seem to be realizing we really have a problem. Politically, socially, psychologically.

It´s time. Or better: it was time. Let´s start doing something about it.

Realpolitik

2007-04-19T11:12:00.000+02:00

I'm staring at my keyboard for a while now. I'm looking at my fingers asking them from my inside to start moving, to start pushing those little black keys with little white letters on them. But not much seems to happen, except this description, except these few words telling you a state of mind, showing you a fine sample of authentic reality. So I suppose these words are not the product of flashes of inspiration, nights full of dreams or extraordinary occurences to be telling and writing about. Just saying how it is could do the trick... But then, are we really interested in how it really is in reality? I don't know.

Too much reality could become boring after a while. Because reality tends to be repetitive, to tell history in a cyclic manner, rather than making it evolve. All Big Brother shows started off with huge successes, but after a few years of broadcasting nobody seems to be interested any more. Too much reality? Of course if we would all be action heroes our reality to tell about would probably be much more interesting than the average one, but eventually -once again- nobody would give a damn any more: at the end the girl will always get rescued.

My fingers are still moving. Still pushing those keys. Still telling a bit of reality. But not for long any more. Your interest could already be fading. There are other things to do. There is another reality waiting out there. For me and maybe also for you. And once again, also that one probably is not worth to be telling about.

Waiting

2007-04-06T20:08:00.000+02:00

We all have to endure it at times. Some of us rather seldom, others all the time. Waiting is something making part of what, who, where and how we are. Waiting can be hell. Hell for the fear of what is to come. Just as waiting can be an extraordinary pleasure. Pleasure for what is not yet and maybe, just maybe, never will be.

Sometimes we wait because we know we have to wait. If you have a red light or stop sign ahead, you'd better stop. If you just put the De Cecco pasta in some boiling water, you'd better leave it in there as long as it needs to stay in there. But then, don't leave it too long. You'd might end up with something you really don't want to eat. So wait. Take time to wait. But be aware. Know when the waiting is over. Know when to get up, open your eyes, zip up your jacket and go.

But now I wait. I choose to wait. No signs of my waiting being over yet. Maybe because it's time to wait. Because I don't have to go yet. Because I don't want to go. I grab for a cd on the cupboard. It says 'Booka Shade'. I hesitate, but eventually I realize it's just perfect. Play!

Post n° 50

2007-04-06T16:54:00.000+02:00

Fifty times now.
Fifty stories.
Fifty tales of life.
Fifty times everything or just nothing.
Fifty dreams. Fifty hopes. Fifty wishes to come true.
Fifty candles.
Fifty kisses.

Fifty times now.
And fifty times more.

Today

2007-03-30T10:35:00.000+02:00

Today isn't a good day. Today is a bad day.

Been awake all night. Tossing around. Turning from left to right and back to left again. Putting my head under my pillow. But that doesn't help at all. It takes away your breath. So head back ón the pillow. No staring at the ceiling. The dark was just too dark for that. Just staring into the dark. No dreams. Just cold foggy winter. The hope for some sunshine was already gone by 6 a.m. You could hear the raindrops on the window. You could hear the street was wet as a lost car driving off to probably Brussels or Antwerp passed by.

Today is a bad day. Still morning. Still a long way to go till weekend. A very long way. A deadline is waiting. No weekend before that. Should I drink coffee? No, no thank you. Some sun would help. If I only could order that...and maybe a big ice cream, lunch in the park, a t-shirt and some sunglasses. But not today. Still some long hours ahead. So let the games begin...knowing that today I will loose anyway.

The spring-mode

2007-03-27T11:26:00.000+02:00

Time to push the button. Time to hit the switch.

Time to take a deep breath and feel your longs getting filled with clean, fresh air. Spring is there. At least it seems to be there. Maybe it's just one of winter's last jokes. But we can't deny the blue sky, the cheerfully signing birds, the feelings of butterflies and maybe even the smell of the first sun crème.

Let it be said. It's spring. So bé spring. So féél spring. Take a look around. You're probably not the only one. Teenage girls in short skirts. Teenage boys looking at the girls. Huge tiramisù ice creams in the park. A cold beer under the sun on some terrace in the city centre. Even a working day becomes pleasant. Even your deadline does not seem to be chasing you any more. Feelings to bring you back in time. Memories free of worries and full of life. Just for now. Just for a few hours and maybe days. So let's enjoy it for now. The deadlines will still be waiting tomorrow. Will still be there chasing you just as they did before.

Label: 'In English'

2007-03-22T23:05:00.000+01:00

I started this blogging adventure with the idea of writing in Dutch. It seemed the most logical thing to do. The daily world turning around me speaks Dutch, words just come easier in Dutch and the grey mass of my brain rather tends to use Dutch as the main means of communication between the different entities. As time passed by however, first needs and signs of having to tell the world things in a different language started showing up. English at first, but also some Italian and even some Spanish. French? Maybe. Probably not.

So Dutch was how it started. If I would write in Italian, I'd put 'In Italiano' underneath my post. For English it was just the same; label: 'In English'. By way of exception. Because it was occasionally. Just now and then. But as time went, more and more English came into that daily world. It became the rule, while Dutch became the exception. If you want to reach people, English just seems to be the better option. The better tool. The better microphone. And at the end, Dutch listeners probably won't bother too much, since English for them should be just as understandable. But then, I'm worrying about something without even knowing if there even are Dutch-speaking listeners. Somebody there?

So I'll drop the label: 'In English'. Just like I'll drop all the other language labels. Why? Because at the end it's all and always the same: words forming sentences, telling stories, living life. And life is not to be restricted to some Dutch, English, Italian or Spanish outfit. It does not matter. Just as it does not always have to be the easier way.

Sleepy train

2007-03-20T17:37:00.000+01:00

I always tend to fall asleep whenever I'm on a train. I managed to wake up in terminal stations where I was not supposed to be. I managed to miss my connections. I even managed to have my cell phone stolen due to having my eyes closed.

Maybe that's why I don't like trains too much. And it's not only because I may have encountered some misfortunes. It just makes me tired. It wears me out. I mean, you get on a train fresh and bright and you get off all fuzzy and tired. Even if it only is for like an hour. Even half an hour. Even if you just got up and are completely awake or if you come back from work and can't wait to get home, can't wait to go to have a drink with friends or just to go couchsurfing in front of your tv for the rest of the evening. That excitement doesn't translate to falling in sleep, does it?

I don't know what it is. Often you hear people say they see the train as an excellent place to meet people. To make conversation. With or without a hidden agenda. With or without looking the good looking blond girl into her deep blue eyes. With or without getting off with a phone number or an email address. For me it's all the other way around. The person in front of me always seems to have a grey face. Always seems tired of having to have to sit there. Always seems to be fallen asleep. So, what do I do? Just the same.

Is it me, you could say? Is it the person in front of me? Is it the train? Or do I just happen to choose the wrong seat all the time? Maybe it's exactly that. Maybe I should take a walk through the whole train to pick the right spot. But then. That spot might be taken. That spot probably will be taken. So, once again, I'll end up in front of the person with the grey face. The person being tired to have to be sitting there. The person with the tendency to fall asleep.

Unreasonable behaviour - 5 a.m.

2007-03-18T14:38:00.000+01:00

No, this is not about some episode of '24'. This is about the fact that once again it was 5 a.m. this morning. 5 a.m. when my hand got lost searching the light switch of my bathroom. 5 a.m. when I had to dig up my last energy resources to squeeze some toothpaste on my toothbrush. A shower would have been nice, but my body just said no: 'Bed, that's where you will go right now'. So I solemnly obeyed.

The second time this weekend. And once again my body seems to have quite some characteristics of something coming close to a zombie. Sleepy eyes. A bad taste in your mouth that just does not want to go away. Water. More water. Liters of water. A constant desire of going back to bed. Some soft pillows and maybe a bunch of dreams to try to at least regenerate a part of what has gone lost in the past 48 hours.

Actually it's funny how we manage to have a good time going out, while having to deal with the consequences a bit later. And having to endure the same experience twice in one weekend was something I thought was not meant for me anymore. Maybe it isn't. Maybe I should hope it isn't. And maybe this weekend indeed was the exception confirming the rule. But on the other hand I should also admit it all was worth wile. At least as long as I won't think about the clock radio that will be playing with my ear drums once again tomorrow morning. Not for fun. Not to dance upon. Not to bring you to a higher level. Not to escape reality. All the contrary. All real and reality.

[To Katrien and Fre]

+32

2007-03-08T09:48:00.000+01:00

Terug thuis. We zijn geland. De steward heet ons welkom in Brussels International Airport. Het is 22.45. De vertraging valt uiteindelijk nog mee. Het is 6 graden buiten. Ja, inderdaad. Goed dat ik mijn winterjas bij de hand heb gehouden, ook al heeft het me een hoop meer sleurwerk gekost. Ook al heb ik ervoor het zweet op mijn voorhoofd moeten trotseren. Het is al donker. Een lichte bries die eerder iets weg heeft van de restanten van een zware storm. Een paar uur eerder was er ook een bries. Een zeebries. Een warme zeebries. Band 4 voor de baggage claim. Niet dat ik heb moeten stoppen om even naar de monitors te kijken. Gewoon de instinctieve kuddegeest op de menigte loslaten: 'ah ja, die zat ook op mijn vliegtuig...en die ook: het is band 4'. Waar stond de auto nu ook weer? Was het G45 of J414? Damn. Even denken. Waar ben ik drie dagen geleden ook weer langs gelopen? Wat heb ik mezelf toen nog gezegd? Ah ja, die loopbrug. En het derde zebrapad. Even friemelen in mijn portefeuille. Mijn parkeerticket. Neen, niet in de portefeuille, in de auto. Eerst naar de auto. De bagage kan al gerust worden ingeladen...ook al zou ik in mijn verstrooidheid in staat zijn mijn bagage nog eens heen en weer mee te nemen. Ben het geluid van die kleine rollende wielen nu toch gewoon. Geen file vanavond. Denk ik. Hoop ik. Komaan, toch niet op zondagavond? Wel? Neen, toch niet. Misschien dan een flitser op de E40? Neen, ook niet. Denk ik. Hoop ik. Toch niet op zondagavond?

De garagepoort smakt dicht. Mijn ogen zouden dat precies stilaan ook willen. Maar neen, nog even. Eerst de honger stillen. En daarvoor de bagage uit de auto halen. We zijn weer thuis. Even geen Spaans, Italiaans, Engels of Frans meer. Gewoon Nederlands. Gewoon een grote friet en twee kaaskroketten. Of toch liever stoofvlees? Laten we voor beiden gaan! Uiteindelijk zal ik in de drie gevallen sowieso teveel hebben. Uiteindelijk zal ik sowieso met een volle maag onder het vertrouwde donsdeken kruipen. Maar het doet er niet toe. Ik heb thuis. Mijn douche. Mijn zetel. Mijn warme choco. Mijn bed. En zo dadelijk mijn dromen. Die zijn er misschien wel altijd. Maar thuis smaken ze toch altijd net iets beter.

I'm from Barcelona

2007-03-07T22:42:00.001+01:00

At least I was...just for a tiny while. Just a few pages of my own book of history. Just the time to sense magnificence and colours giving shape to what has none. Endless varieties of tastes, mangling together to experience something coming close to paradise. Not to forget the dreaming away amongst the best of the Gaudi, Dalí, Miró and Picasso repertoires, even if without the 'Persistence of time'. The presence of sunshine, sunglasses, the first t-shirts and some home made Italian style helado (or should I write 'gelato') making the setting even better, could be the why of this declaration of love to a city of life, to be rediscovered time after time, visit after visit. And maybe at the same time it explains the bits of exaggeration to be found in this hymn to the things in a way or another probably are also to be found in other places.

So yes, I'm from Barcelona. At least I was...just for a tiny while. If it's not reality, at least let's dream it, let's wish it. I need an excuse to escape the rain I have to face day in, day out, from morning to evening, and further till dawn again. It's like we haven't been paying our electricity bills to get access to the biggest natural energy resource. Global warming, they say. Yes, indeed. But we only get rain.

But ok. We still have Barcelona. A two hour flight. Maybe some extra delay due to heavy air traffic between Brussels and Luxemburg. And that's it. It's like we do not even have the time to dream about it. So maybe we should not mind the rain too much. Only our bank account could be complaining. And hey, even then...would summer really be that far away?

How it all began

2007-02-26T15:51:00.000+01:00

This is a flashback.

Maybe I've been watching a little bit too much of 'Lost' lately. But luckily I won't be telling about some island in some ocean where some airplane crashed upon and where some survivors have to deal with some other people.

This is about realizing I never started off properly with all of this writing, publishing and opening up to the cyberworld and beyond. I never managed to explain my why's, when's en where's. I never spoke about the who. Not that I feel the need to open up and elaborate on my most intimate details to a world for me too big to handle. No, not at all. A fundamental rule of someone who tries to tell something should be not to go too far. Not to forget that part of him- or herself the world should not be interfering with. There is a chance that one day nothing of that 'self-being' will be left, wasted in too much publicity. Dreams will be gone. And we will just belong to emptiness, to everything, to everybody and especially to nothing.

Anyway, we all do what we want with our secrets. And most of all, we all deal with the consequences of those secrets ourselves. Let's just not pretend not to have secrets, since that would mean not to be living. It would mean not to experience seconds, minutes, hours and all other indications of time set forth by the never ending ticking of that huge clock we sit on. So, secrets aside, this is a humble description of a journey we like to call 'life', brought together in one big soulsearch between words, thoughts, feelings, ideas, expressions, smiles, tears and all the other things coming from a place we like to describe as our 'heart'. A description however limited. To limits of life. To boundaries we set out, hoping never having to cross. To boundaries we'll never want to jump over. The barb-wired fence with a hungry big tree-headed dog at the other side is a nightmare we just do not want to encounter. So be aware of limits. Of limiting. Of being limited to where I want to go, to what I want you to know. Telling everything would mean giving up curiosity, mystery and willingness to keep on reading and to get to know more. Or am I just kidding myself?

It doesn't really matter. At least not for me. I like playing with that feeling. Just as you probibly like to play with the idea to know. So let's meet somewhere in between. Where we all can sit together underneath some big oak on a sunny day. A picnic basket. Some music if you want. I'll bring the wine, if you'll be willing to listen.

Days of happy b-days

2007-02-25T19:05:00.000+01:00

For all of you I might have forgotten about. For all of you celebrating once more a day from the past where stars got together and the earth stopped turning. Just that one tiny moment. A moment of history. Even if it might only be a piece of history of our own, our little secret to keep for ourselves or to share. A sparkle of life let free in the big world. Maybe to make it a better place. In any case to make it our own.

Happy birthday Bart
Happy birthday Liesje
Happy birthday Marieke
Happy birthday Michel
Happy birthday Carole
Happy birthday Raf
Happy birthday Frederik
Happy birthday Annelies
Happy birthday Nonna
Happy birthday Annelies
Happy birthday Bert

Make the best of it. Of that moment. Of that day. Of your life.

Almost back

2007-02-23T10:16:00.000+01:00

I've been away a while. Away from thoughts and inspiration. Away from daily business. Away from same old same old. You've got to see different things, you've got to give your eyes a chance to see difference and your hands to sense that difference. I thought a trip to New York would have been a nice way to do so. And actually it was. Without having to elaborate on the where, when and why. Just saying 'New York' is enough. I've you do not already know, just trust me, or go and see for yourself.

But still I'm not completely back. Time just is not at my side lately. So still some work to do. And some more traveling, without having to sit on an airplane for more than 8 hours this time, 'cause Barcelona is no more than 2 hours of flying. See you soon, more stories to come. More tales to tell. More feelings to share.

Legoland

2007-02-13T17:08:00.000+01:00

Ik zag mijn buur net passeren met twee enorme dozen lego onder zijn arm. Neen, niet voor zichzelf. Dat denk ik toch. Want als ik hem was, dan was de kans groot dat ik er mijn handen toch niet helemaal van zou kunnen afhouden. Kleine blokjes in alle kleuren en geuren die op één of andere manier bij, in en op elkaar weten te passen, en de sleutel vormen tot een wereld van fantasie, van wegdromen tussen ridders en feeën.

Er ging geen dag voorbij zonder lego. En lego was waar een dag uit bestond. Zolang het pubergehalte nog niet voldoende was ontwikkeld, kon zelfs het blonde buurmeisje met de diepblauwe ogen niet in de weg van mijn heiligdom staan. Inderdaad, mijn heiligdom. Mijn wereld. Mijn kleine wereld waarin hooguit 30 mensen woonden, 10 auto's rondreden, er een trein was, een vliegveld, een politiekantoor en een veredelde brandweerkazerne. Van woningbouw was niet echt sprake, daar er niet meer was dan een paar schamele huizen, een middeleeuwse burcht die als ruïne fungeerde en een boerderij met paarden, een paar stalknechten en de nodige accessoires. Er waren wegen met verlichtingspalen en zelfs echt werkende verkeerslichten die ervoor moesten zorgen dat auto's het spoor niet zouden oversteken bij een passerende trein.

Maar die beperkingen, die kleinschaligheid, hoge staatsschulden en waarschijnlijk hoge belastingen maakten allemaal niet uit. Het was mijn droomwereld waarin ik de werkelijkheid kon bepalen zoals ik dat graag had. Een goede tiran die alles over had voor zijn volk, daar waar het volk zelf niet veel te zeggen had. In de echte wereld zou ik waarschijnlijk niet graag gezien zijn, maar dat maakte toen helemaal niet uit.

Het was mijn wereld.
Ik was koning.

Dirty inspiration

2007-02-12T09:40:00.000+01:00

Inspiration is a strange thing. It's never there when you need it, when you sit behind your desk waiting for it to come. It's never there when we have time to do something with it, to unleash your creativity and start moulding a meaningless brick of clay into shapes of life.

Inspiration comes as you sleep, giving rise to your dreams. To thoughts you never experienced. To feelings you just did not know to be there. Putting it this way it all seems to be about remembering those thoughts and feelings as you wake up. But then, opening your eyes is like ringing a bell to bring you back to reality. Electric shocks making sure to clear your mind, erasing every single bit created in your sleep.

So maybe inspiration is all about being lucky. Lucky to discover a little piece that survived your process of waking up, bringing you back to what you created. Or just lucky to be struck by it as you dream away watching birds fly over in search of the warmth of the south. Maybe we should dream away a bit more. Just putting our sensors to zero and waiting for something, for nothing, for everything.

Or maybe we should just keep our eyes open at night, waiting for dreams to come before sleep takes a hold of us.

Jeugdsentiment

2007-02-06T15:13:00.000+01:00

Om niet te vergeten hoe het ooit was. Om niet te vergeten dat dingen onomkeerbaar veranderen, andere wendingen nemen, telkens op zoek naar een compleet nieuwe horizon. Om niet te vergeten dat we ouder worden, ook al willen we er misschien niet aan worden herinnerd. Om onszelf niet te vergeten, onze dromen, onze vooruitzichten, onze jeugdliefjes met bijhorende vlinders in de buik en op hol slaande harten, ons huiswerk dat steeds mooi gemaakt - of net niet - diende te zijn. Om de leerkracht met de vergeelde sik van de sigaren niet te vergeten, maar ook de jonge vervangster met de veel te korte rok en diepe decolleté (niet dat iemand dat erg vond). Om onze weg te blijven vinden in hetzelfde dorp, in nieuwe steden of andere landen. Om te weten wie we waren en waarheen we gaan. Waarheen we ooit wilden gaan.

kvraagetaan - de fixkes

makkik binnen makkik binnen om een lieke te beginnen
over de dinges die kik mij ammaal herinner
uit de goeien ouwen tijd
van rekenen en vlijt
een leven zonder zorgen ambitie of spijt
heelder dagen gaan sjotten
voor den donkere thuis
alleen maar wa ravotten
en t school daar kwam niks van in huis
drei keer durven was doen
maskes plagen liefde vragen
en al wa ge zegt da waarde zelf
me uw broek in den helft
het was zo simpel ammaal
zo simpel ammaal
zo simpel as ik vraag het aan

kvraagetaan

er was nog gene gsm gene vtm
en niemand die hannibal of murdock wilde zen
rons honeymoon carolientje merlina met de parafix
en voerdes was er niks
we mochten niks mor dejen alles
urbanus was nen held
ons pa diejen oj nog haar en we telden al ons geld veur de kermis
showen in de boksauto’s
outrun in plaats van onze commodore
er waren geen cd’s geen mp3’s
alleen mor wa cassetjes
en buurman wa doet u nu
veur ons allereerste tetjes
het was zo simpel ammaal
zo simpel ammaal
zo simpel as ik vraag het aan

kvraagetaan

derde couplet potteke potteke potteke vet
de g’ed al honderd was men eerste brevet
’t songfestival jeuj later naar bed
the reflex fl-fl-fl-flex op ons tennisracket
ja jonges we zagen het groot
we wieren ammel profvoetballer of piloot
en haten was nog geen nationale sport
alleen misschient die koteletten op ons bord
bivakpotsen sponsen broekskes karbonaaien
die knielappen die z’ aan ons broekskes wilden naaien
betsaksaai bettemakemaai
ik stop ermee wa is men schaai
het was zo simpel ammaal
zo simpel ammaal
zo simpel as ik vraag het aan

Birth - School - Work - Death

2007-02-06T09:39:00.000+01:00

Yesterday I had the chance to hear a song that just slipped my mind a long time ago. There just is so much music around that you can't remember everything. But once in a while it is nice to hear things you forgot about. Things you used to like. Or things you like to remember because of a special meaning, because of a connection with a specific chapter of your life, or just because of general values to give to a world giving meaning to your existence.

We all know about The Godfather, one of the best movie of all times. Or better, the 3 best movies of all times. But maybe not all of us know about The Godfathers [in plural that is]. It might be that referring to a song called birth, school, work, death might help a bit more. Not that it matters that much, but yesterday, hearing that song again, I realized how easily a lifetime can be brought together in a few words. I mean, a whóle lifetime. An average of something like 80 years summarized in barely 4 simple words! You can call me crazy, but I like to consider that quite scary. Because thinking about it, it's more or less exactly what it is. Ok, not for everybody, but at least for most of us...

A whole journey of neverending memories already made and stored away or still to make, to write down or to record. It does not matter. A few words and your book is written. Without the details maybe. Without the color schemes and the templates. Just the essentials. And ok, those few words mentioned in that title of that song might be subject of comments, a few more words might be added or replaced, but in the end the message is clear: live life your way. Live life in a special way. And most of all, make sure to remember it in more than a few words.

Two

2007-02-01T11:20:00.000+01:00

Waiting is what it was.

Infinite, intense and fearful waiting.
Quick prayers. Burning candles. Soft whispering in the holy nothingness.
Sounds of grinding teeth.
Afraid hearts of doubt. Afraid hearts of infinite hope.

But in whichever way, pounding hearts.
Fast and strong. Pumping. In their own strong pounding rythm.

Two hearts.
Two small hearts.
On their way in their own world.
But not alone.

Free from violence. But also from protection.
Released. Free. Saved.

Steady.
Ready.
Go!

Two times welcome.

[to Aude and Maxine. To the proud parents]

[Thanking Ilana and Co. for the translation]

Twee

2007-01-30T20:18:00.000+01:00

Het was wachten.

Het was eindeloos, intens en angstig wachten.
Weesgegroetjes. Brandende kaarsen. Zacht gefluister in het heilige niets.
Tandengeknars.
Bange harten van twijfel. Bange harten van eindeloze hoop.

Maar hoe dan ook kloppende harten.
Snel en stevig. Pompend. In hun eigen stevig kloppend ritme.

Twee harten.
Twee kleine harten.
Op stap in hun eigen wereld.
Maar niet alleen.

Vrij van geweld. Maar ook van geborgenheid.
Los. Vrij. Verlost.

Klaar.
Gereed.
Start!

Twee keer welkom.

[Aan Aude en Maxine. Aan de trotse ouders]

De zwarte doos - twee dagen later

2007-01-29T12:38:00.000+01:00

De wapenstilstand is over.

Geen rust meer. Rode flikkerende cijfertjes heersten weer in het donker. Het donker dat nog lang niet plaats zou maken voor enkele sprankels licht. Meer hoefde niet. Naar zon durf ik tegenwoordig sowieso al niet meer snakken.

Het ochtendgloren van de maandagochtend smaakte dus weer naar duivels bloed. Nochtans dacht ik een pannekoek met bloemsuiker naar binnen te hebben gespeeld. Pannekoeken. Jawel! Er was vanmorgen dan toch íets dat de ban van de zwarte doos wist tegen te werken. Heel eventjes maar. 40 seconden microgolf en een handvol seconden meer om het goedje naar binnen te spelen. Kort maar krachtige deugd. Een boost adrenaline...maar de dag is lang. Veel te lang om te kunnen overleven op een kick van een pannekoek met bloemsuiker. Nieuwe vormen van herbronning zijn gewenst. Koffie is geen optie.

Zal ik overleven?

De zwarte doos

2007-01-26T11:28:00.000+01:00

Goed dat het vrijdag is.

Vanmorgen was het weer knokken tegen dichtvallende oogleden. Zelfs tandenstokers zouden niet hebben geholpen. De wekker was de laatste dagen steeds meer een poel van verderf. Duivelse taferelen doorheen een klein zwart doosje met rode cijfertjes omgeven.

Rood. 'Kleur van de liefde', zeggen ze. Yeah right.

Kleur van die rode duivelse cijfertjes die eindeloos van vorm blijven veranderen. Voortschrijden, om weer opnieuw te beginnen en toch weer verder te gaan. Geen getik. Geen waarschuwing. Geen herinnering. Geen begrijpen aan. Enkel willekeurige, plotse en striemende kreten die een mensenleven korter proberen maken. Tot een wanhopige druk op de knop even verlossing zal brengen. Negen minuten lang. Om dan nog eens hetzelfde te moeten ondergaan.

Het is tijd van verzet. Het kleine zwarte doosje zal de volgende dagen zwijgen. Of het nu een wapenstilstand is of een tijdelijke overwinning. Het zal zwijgen. Ik zal het laten zwijgen. Het zal het zwijgen opgelegd krijgen. Geen plaats voor rood. Toch niet in de zin van de cijfertjes.

Letting go

2007-01-22T15:21:00.000+01:00

Sometimes we just need to let go. Those dreams I mean. Those wishes we carry with us in a certain space and time.

Sometimes we just need to accept the fact of having to go on, letting go all those broken pieces belonging to another world. And every time we do so, we change. We put a little step to a different life, but in the same time to a life further on. On another level, on another stage, before a different crowd.

The fact just is that letting go is not always that easy. Because it brings knowledge of change. And we humans just do not like fundamental change. Because it triggers feelings in our minds we are afraid of. Afraid of loosing. Afraid of having to deal with. 'Holding on', that´s it. Holding on to a rope that is not attached any longer and that reaches her end.

But then, there still will be sunshine. Like there always will be. So just enjoy getting older. Enjoy letting go. Enjoy breathing fresh air on a cold winter morning. New dreams are waiting. New horizons will be met. Take care of the wishes to come and forget the ones to never fulfill.

[Written 9 March 2006 - in a different time - in a different space - with the same feelings]

Bubbles of life

2007-01-22T15:10:00.000+01:00

Think. Wrong.
Do. Right.
Breathe. In. Out. In and out.
Go. Here. There. Everywhere.
Be. You. Just you.
Feel. The unknown. The wanted. The mystery.
Taste. What has none.
Wish. The impossible.
Believe. Whatever you like.
Understand. The understandable.

Dream. Life.

De vergeten context

2007-01-16T11:11:00.000+01:00

Mensen praten met elkaar. Ze converseren. Ze laten zich uit over de meest vreemde en tegelijkertijd ook meest normale onderwerpen. Mensen lachen met elkaar, net zoals ze op elkaars schouders huilen. Ze fantaseren. Ze plannen. Ze maken ruzie of hebben elkaar lief.

'We inter-ageren', zou een socioloog zeggen. Maar conversaties zijn vreemde dingen. Het zijn entiteiten die als het ware niet zijn los te koppelen van een veel groter geheel: de bestaanservaring van zij die het woord voeren. Om het simpel te stellen: conversaties leven van hun context. Ze leven van dé context. En deze is telkens anders, telkens nieuw. Telkens met nieuwe verf geverfd op een proper, wit doek.

Context. Een simpel voorbeeld kan mijn filosofisch gebrabbel misschien een beetje verduidelijken.

In de jaren dertig ontstaan in navolging van Einstein de eerste projecten rond atoomsplitsing (ook wel 'atoomsplijting'). De vondst is op zijn minst fundamenteel te noemen, daar het uiteindelijk zal bijdragen tot het grootste deel van de Westerse energieproductie. We verwarmen er onze huizen mee. We maken er licht mee wanneer het donker wordt. Ik kan schrijven wat in mij opkomt op deze laptop. We verplaatsen er dagelijks de helft van de wereldpopulatie mee en we doen oneindig veel andere dingen die pakweg een paar honderd jaar geleden zelfs niet denkbaar waren. We zetten de wereld op zijn kop.

Maar een verhaal zou geen verhaal zijn, had dit verhaal geen context. Atoomsplitsing heeft namelijk ook een compleet ander gezicht. Een gezicht waar geen woorden aan hoeven te worden vuil gemaakt. Een verhaal waar beelden al te veel over hebben verteld. Waar tranen ternauwernood hebben kunnen voldoen om hartverscheur te compenseren: atoombom.

Context is dus essentieel. De wereld is enkel en alleen begrijpbaar indien er zo iets als context is. Zoniet zijn het zinloze gedachten in een nietszeggend geheel. Als een verjaardagstaart zonder verjaardag of een kerstman op zes december. Laten we daarom geen conclusies trekken van het context-loze. En laten we daarom dingen enkel en alleen trachten te begrijpen wanneer we ook de context meekrijgen. Zoniet denken we het onverstaanbare te kunnen verstaan. Zoniet spelen we een spel dat enkel God - in welke vorm dan ook - kan spelen.

Lille and lights

2007-01-10T23:08:00.000+01:00

Cathedral in colours - Lille

Bankok City Hall - Lille

Over Venus en Mars

2007-01-04T19:52:00.000+01:00

Ja, inderdaad. Venus en Mars zijn planeten. Net zoals de arme Pluto er ooit één was. Dingen veranderen en uiteindelijk komt aan alles een einde, voor planeten is dat blijkbaar niet anders. Maar ik ben niet van plan om mij momenteel uit te laten over de mortaliteit der dingen. Er zijn andere fora waar die discussie veel beter op zijn plaats zou zijn.

Een boek van een zekere John Gray gaat door het leven met de titel 'Mannen zijn van Mars. Vrouwen zijn van Venus'. En ook hier wil ik de opmerking maken dat het niet de bedoeling is op dat boek, noch de auteur in te gaan. Hetgeen me wél intrigeert is die titel. 'Mannen zijn van Mars. Vrouwen zijn van Venus'. De keuze voor deze koppelingen lijkt op zich goed gekozen. Een gemiddelde karaktertrek van een even gemiddelde man of vrouw maakt het niet moeilijk om de eerste categorie te linken aan een planeet die veel ruwer, onwaarschijnlijker en harder overkomt dan de planeet waar we de tweede groep aan linken. Noem het het verschil tussen een voor vrouwen -weeral spreek ik met gemiddelden- eerder sexy maar o zo onaangenaam aanvoelende stoppelbaard en een stel vrouwelijke benen die pas met de ladyshave zijn bewerkt.

Maar dan. In een conversatie met een vriendin kwam op één of andere vreemde manier deze link naar boven. Ik bedoel dan de link tussen vrouwen en Venus en tussen mannen en Mars. Alsof mannen op de ene planeet zouden leven en vrouwen op de andere. Maar er zou in dat scenario iets fundamenteels mis zitten. Als een theaterstuk dat gewoon niet kán kloppen. Want als de ene groep op de ene plaats zou zitten en andersom, zou het een mum van tijd kosten om een ware exodus op gang te zetten. De mannen zouden -noem het drang naar voortplanting- zich kost nog moeite sparen om zo snel mogelijk naar Venus te trekken, net zoals vrouwen -misschien op een iets minder opzichtige manier- hun grote valiezen zouden beginnen volstouwen om de trektocht naar het barre Mars in te zetten. In een mum van tijd zouden vrouwen van Mars zijn geworden en mannen van Venus. Wil dat dan zeggen dat we alleen nog met manwijven en verwijfde kerels zouden blijven zitten? En dan het concept 'hetero' een utopie zou worden?

Zoalng we allemaal op aarde leven is er gelukkig nog plaats voor een stoofpotje aan vanal. Als het nu hetero, homo, lesbisch, bi, bo, ba of boe is. Zolang we maar allemaal gelukkig zijn.

Happy 2007

2007-01-01T16:58:00.001+01:00

Brussels - Dansaertstraat - Some time past midnight

La tristezza del Buon Natale

2006-12-30T21:01:00.000+01:00

Fuori tira vento. Un ventaccio terribile che provoca un concerto di fischi proprio sotto la finestra della stanza da letto. Alla fine del tg dedicato all'impiccagione di Saddam Hoessein la signorina del meteo consiglia di restare in casa per quanto sia possibile. E di non parcheggiare sotto gli alberi. Non si sa mai con questo vento.

L'unica luce nella stanza viene dallo schermo del pc, che tranne le mie dita, mi fa intravedere la coppetta con l'ultimo pò di Häagen-Dazs che mi era rimasto nel congelatore. Ed è proprio vero come dice la pubblicità: questo gelato non si scioglie come gli altri, in modo da potertelo gustare con un'intensità molto più grande.

Squilla il telefono.
-"È morta la zia Rosa."
Stava male, la zia. Una grave forma di artrosi si era impossessata del suo corpo e ora mai aveva perso ogni controllo della sua vita. Una cosa del genere è sempre dolorosa. Ma il dolore al quale si può dare un significato è molto più leggero da sopportare. Per noi almeno. Perchè per lo zio che ha speso una vita intera a dedicare ogni momento alla zia il dolore è pesante ugualmente. E magari sarà pure cliché: la vita va avanti. Non c'è niente da fare.

Il tg di tarda sera è finito. Ma il vento continua a tirare. Il letto chiama. Anche se già so che mi trovo davanti ad una notte da passare ad occhi aperti.

Ejercicios experimentales de conversación

2006-12-30T21:00:00.000+01:00

-“Buonasera signorina”

-“No hablo italiano. ¿Nos conocemos?”

-“¿Quieres saber si nos conocemos? ¿Pues, no se, depende, no?”

-“¿Depende?”

-“Si ‘conocerse’ quiere decir que yo se como te llamas, cuántos años tienes, donde vives y otras cosas parecidas, podría decir que nos conocemos. Si ‘conocerse’ quiere decir que yo se muchas cosas más, cosas que van hasta el corazón y cosas que describen una vida en todos sus aspectos y en todas sus formas, tendría que decir que no nos conocemos.”

-“¿Y cual es el significado que prefieres tu mismo?”

-“El significado que me daría la posibilidad de seguir hablando contigo. Y al final te podría decir mi significado, porqué solo después de la conversación sabré si te conozco o no.”

The X-mas X-perience

2006-12-24T14:12:00.000+01:00

And another one has passed by. Too much eating and even more drinking in an atmosphere of endless and just too fake best wishes. Wishes for peace and joy. With even more wishes to come in a few days. But lets talk about that some other time.

Again it was a snowless Christmas. But -at least in Belgium- we're getting used to that I suppose. And with the way things are going I'm not exactly hoping in better things to come. This morning I read about some island that just disappeared due to the rising sea. People had to be evacuated, homes have gone lost. And with those, all the stories belonging to them. Stories now to be told by way of myths of some underwater city where a new type of life has taken over.

But it's Christmas time. Let's not talk about climate change, 'cause I could go on writing about the subject for days. And that we will not be having snow at Christmas any more is just something we will have to live with, looking at the bright side of things: no risk of slipping and breaking your leg, no risk of crashing your car against some tree that just would not move. And hey, half of the world is off even worse: celebrating Christmas laying on a beach, with a merciless sun hitting you with its intense rays... I wonder, does Santa wear a t-shirt in these countries?

Whatever. Like I stated in my opening sentence: another one has passed. The small shiny lights illuminating whole cities and fake trees will be shining for just a few more days. And the world will get back to normal. To trying to live up to the wishes made for Christmas, hoping they will not be no more than just wishes.

En castellano, por favor!

2006-12-19T17:16:00.000+01:00

Este blog ya contiene historias en ingles, en flamenco y en italiano. Hasta ahora nunca escribí algo en español. Y como entre mis amigos hay gente hispanohablante que no está familiarizada con algunos de estos idiomas, creo que sería más que normal la tentación de escribir finalmente algo en el idioma que estoy estudiando desde hace algunos años. Al mismo tiempo lo que estoy escribiendo aquí puedo considerarlo como un ejercicio de repetición. Como una excusa para no olvidar algo que aprendí a amar y a ver como parte de mi vida con los años que pasaron. Y vosotros me ayudarais con los errores…! ;-)

De todas maneras no solo es esto. También es por respeto a mis amigos hispanohablantes. De la misma manera que mis historias en italiano son por respeto a mis amigos italianos. Y más que respeto, lo que estoy haciendo aquí trata de placer. El placer que tengo recordando los momentos felices y al mismo tiempo, el placer que viene del esperar en un futuro con más de estos momentos.

Y al final no importa que idioma hablamos. Aún si todos tenemos nuestras diferencias, aún si todos vivimos en lugares lejanos, aún si cuando yo cierro mis ojos, otros los abren o cuando yo llevo un abrigo para protegerme contra el viento y el frío invernal, otros llevan gafas de sol y t-shirts,…en final, todos somos los mismos. Todos estamos cerca los unos de los otros como gente de este planeta simplemente fantástico. Solo tenemos que comprenderlo, abriendo los ojos y escuchando… Es para esto que hablar otros idiomas podría dar su contribución.

(Dedicated to Caty, Christiann, Pilar and Alexandra)

Choose life!

2006-12-19T15:44:00.000+01:00

The past few days were just terrible. I had to take some decisions. Decisions that could change my life. And as is well known, change is something we often dislike. Even if it could make things better. Even if it could take us to a higher level. To a better life. We dislike change and changing because it brings doubt. It brings the uncertainty of things to come. Of a different life.

Changing is never easy. And having to take decisions regarding that change is even worse. But then. Life is change. Isn't it? So maybe we all should really change once in a while. If we like to. If we feel to. Nobody is chasing our tails telling us what to do. Or at least that is the way it should be.

This time I decided not to change. I decided to keep things just as they were. To keep on trying this way, the way I'm trying now. The way I'm living now. Because I like to. Because I want to. Or maybe even because I have to. Who knows?

Changing is part of life. But life is not necessarily meant to keep on changing. It's just a matter of choosing wisely.

Het leven zoals het is: Kerstmis

2006-12-14T14:16:00.000+01:00

Geschiedenis zou geen geschiedenis zijn indien de terugkerende cirkels des levens niet inderdaad zouden terugkeren. Zo zijn er grote cirkels, zo groot als bijvoorbeeld de ijstijden, maar zo zijn er ook -en vooral- kleine cirkels, in de vorm van de jaarlijks wederkerende gebeurtenissen die een welbepaalde tijd van een jaar een welbepaalde kleur geven, met de nodige sfeer, gevoelens en emoties vandien.

Zo is het weer de beurt aan de goede oude Kerst. Aan de lichtjes, aan de kerstman met zijn rendieren en slee, aan de koude temperaturen, ijzige wind en witte sneeuwtapijten. Ok, deze paar laatste aspecten dienen ten zeerste te worden gerelativeerd omdat we straks onze t-shirst dreigen te moeten boven halen, maar laten we desnoods doen alsof. De dikke jas dus aan, de sjaal, de wanten en de fluffige oorverwarmers. Dat we ons dan half doodzweten is zo erg nog niet. In Scandinavië gaan ze speciaal in houten kottekes zitten om hun best te doen om zich te pletter te zweten...

Maar goed, laten we het gevecht tussen de zweetdruppels en de rillingen even voor wat het is. Het is namelijk bijna Kerstmis. Tijd voor de Kerstmarkten met bijhorende lichtgevende kerstmutsen, jenevers, glühwein, worsten en ovenkoeken. Bijna tijd voor de heilige nachtmis en de geboorte van Jezeke...maar och, wat zeg ik, ik bedoelde de vette Kalkoen en de tonnen cadeaus (alsof er nog iemand weet dat Kerstmis met de geboorte van een heilige te maken heeft). Bijna tijd voor een paar dagen weg van school, van studies, van werk. Een beetje meer familie, een beetje meer samen zijn en samen dingen doen...alhoewel, 'eten', valt dat onder de categorie 'doen'?

Daarom, een beetje te vroeg, maar het is wel eens leuk de eerste te zijn: een Zalig Kerstfeest.

Put your hands up for...New York! (2)

2006-12-14T10:11:00.000+01:00

Some time ago I posted something about the fact that I'll be going to New York soon. It was a post in dutch, so my apologies for the translation costs you would need to bear. But anyway, I have a little request for all you people out there who have already been (touristically speaking) to New York, for everybody who works there or even has the luck to be living there: all tips are welcome to fill up a first five-days visit to the Big Apple!

Het koninkrijk van Heer Grijs

2006-12-07T13:07:00.000+01:00

Mensen klagen. Dus klaag ik ook. Ik heb daar het recht toe. De wereld zou misschien beter af zijn als we allen wat minder zouden klagen. Maar laten we even realistisch blijven en utopische waanbeelden achter ons laten. En dan nog. Al dat geklaag moet soms wel nog een beetje in perspectief worden geplaatst, want klagen over het ene niet hetzelfde als klagen over het andere. Het is dáár dat het verschil ligt. En gelukkig valt dat bij mij nog mee, want als ik klaag, dan is dat negen kansen van de tien over het...weer.

Want ja, het is weer van dat. Weer 's ochtends wakker worden van de eindeloze regendruppels die vrolijk tegen het raam knetsen. Elke ochtend die zelfde variatie van grijs tegen een monotone hemel van nog meer...grijs. Durf niet naar boven kijken, want een hagelbol zou u wel eens recht in een oog kunnen treffen. Elke ochtend hetzelfde verhaal van moeite met opstaan, van uit het bed te moeten kruipen...in de meest letterlijke zin van het woord. Zelfs met de vrolijke hoogstaande zever van Peter Van de Veire is nog nauwelijks iets aan te vangen. Wat kan de winter toch mooi zijn...!

De oplossing is in wezen simpel, maar het meest simpele is dan meestal het minst haalbare: zon, lente, eindeloos dwalen in een zee van kleuren en geuren, weg van kille en koude zorgen, verzonken in een symfonische weelde van vogelgefluit. Je zou kunnen verhuizen naar verre, warme oorden. Waarom ook niet? Maar anderzijds, laten we even realistisch blijven...dromen is een al te makkelijke drug tegen de heerschappij van Heer Grijs. En zoals dat gaat bij verslavingen, ben je uiteindelijk steeds de verliezende partij. Een zonnebank dan misschien? Daar zit toch al het woord 'zon' in, nietwaar? Maar hier moet ik eerlijk toegeven dat dat écht niet voor mij is weggelegd. Misschien dan een extra Wees Gegroetje voor het slapengaan? Daar geloven we dan ook weer niet in... En wat met een grote poster van een zonsopgang vlak tegenover je bed? Hm. Toch niet, eens je de badkamer in bent zou je maar al te vlug terug met de harde realiteit (lees: regen) geconfronteerd worden.

Laten we met andere woorden rustig afwachten. Met niet al te veel nadruk op 'rustig', daar we in deze tijd van het jaar sowieso al maar op halve kracht functioneren...nog een schep 'rust' daarbovenop en we vallen helemaal stil. En laten we hopen dat het bijna weer onze beurt is om van de zon te mogen genieten.

En ondertussen? Hang in there...en vergeet vooral die stevige paraplu of dito regenjas niet!

La storia del doppiaggio

2006-12-04T11:25:00.000+01:00

Guardare la tv in Italia è sempre un pò particolare. Almeno per me. E soprattutto se si tratta di cinema. Guardare dei film in Italia a volte ti fa pensare che ci sono in giro al massimo una dozzina tra attori ed attrici. Sempre le stesse voci, gli stessi umori e le stesse intonazioni. E spesso molti dettagli vanno persi.

Non mi riferisco al cinema italiano, ma a quello straniero 'italianizzato'. Per fare le cose più semplici, per non dovere sforzarsi a leggere due sottotitoli, lasciamo stare per capire cosa si dice veramente. Alla fine siamo sempre lì. Brad Pitt ha sempre la stessa voce, proprio come tutti gli altri. Ma immaginati dover incontrare una di queste persone dal vivo...appena apre bocca uno si sente male. Non perchè quella persona ti sta parlando, ma perchè sembra una brutta copia.

Ma lasciamo stare moralismi. Lasciamo stare i consigli su cosa fare e cosa non fare. Magari però vale la pena pensarci. Pensare di imparare una lingua diversa, anche se per molti difficile. Ma con tante di quelle porte che potrebbe aprire una piccola frase in inglese, è dovere fare almeno un minimo sforzo.

The unbearable lightness of being

2006-11-27T18:30:00.000+01:00

I helped a blind man yesterday. His walking stick got stuck between some wrongfully parked bicycles and he kinda lost his way.

It's a normal reaction, helping people. At least for me. "You have to help people", mom always used to say, "if you help people you'll go to paradise and you'll be able to play amongst the angels, hopping from star to star". I liked believing that. It sounded just great. So I started helping people, even if it was in my own small way. And I still do. Not that I still believe in heaven, its angels and the starhoppin'. But because it should be what makes us human. Because in a way it forms the basis of our existence. And, let's be honest, it's not that difficult. Even if you don't have the time, just being friendly helps. A simple smile helps. To say 'hallo' or 'good morning' helps.

Is that too much to ask?

But yesterday it didn't feel right. It felt like a great big neverending whole you try to stuff up with too tiny things, disappearing in the dark. On my way home I just did not get it out of my head. "Yes, I helped the guy. It was the right thing to do and it just was not possible to do much more." But still. He still is blind. Still unable to see all the things everyone of us likes and dislikes. No rainbows, no sunsets, no beautiful eyes, no dreaming away watching the white clouds passing by in endless blue skies. No nights. No moon. No stars. No starhoppin'.

Maybe we really can't help much more. And maybe this should be a reminder. A hint to think about the beautiful things we cán see. To open our eyes just a bit more. Because we seem to forget to take a look, even just a glimpse, just too often.

Put your hands up for...New York!

2006-11-27T15:05:00.000+01:00

Het moet je maar overkomen. De ene dag loop je over van vreugde en emoties omdat je huwelijk voor de deur staat, de volgende lig je in je huwelijksoutfit in...een glimmende houten kist, omringd door mensen die hun tranen nauwelijks de baas kunnen. Tranen die in een normale gang van zaken van geluk hadden moeten zijn. Een mens durft zich wel eens afvragen tot hoe ver cynisme wel gedreven kan worden. Tot hoe ver een harde realiteit hard kan zijn. Maar dan, soms lijkt 'hard' bijna een synoniem voor onrealistisch. En dan zouden we het kunnen hebben over een onrealistische realiteit...om de absurditeit van het gebeuren nog maar eens in de verf te zetten.

Voor wie nog niet zou hebben begrepen waar ik het over heb kan de volgende link misschien een beetje ter hulp snellen. Een Newyorker is gisteren namelijk met politiekogels doorzeefd terwijl hij op stap was met zijn vrienden voor zijn vrijgezellenavond. Hij had geen wapens, noch drugs op zak, hij was niet wanted, hij had geen zichtbare fles alcohol in de hand en hij was niet vergezeld van een bevallige 'escorterende' dame... Hij was alleen maar behept met een beetje te veel geluk en vreugde voor hetgeen hem de volgende dag te wachten stond. Alsof het bijna niet meer mag om zot te doen, terwijl ze mij altijd hebben verteld dat zot zijn gezond is.

Maar goed. Het ziet ernaar uit dat ik het over een paar maanden tijdens mijn trip in New York een beetje rustig aan zal moeten doen. Lekker toeristje spelen, zonder daarbij verder al te veel in het oog te springen van de lokale NYPD's. Braaf de mijnheren en mevrouwen in uniform groeten en zeker geen al te snelle, verdachtmakende of weet ik wat voor bewegingen vertonen. Mijn dagelijks netjes scheren en haartjes kammen, mijn kogelvrij vest mooi vastmaken voor ik de rest van mijn kleren aan doe, beschaafd Engels spreken en van iedere vorm van alcohol afblijven (maar goed dat ik sowieso al niet rook). Het gevolg van de kleinste misstap zou wel eens kunnen zijn dat ik mij écht put your hands up zou kunnen horen toeroepen. En geloof me, dat zal niet van zomaar iemand komen die toevallig het deuntje van Fedde Le Grand meezingt...

Quello che conta...

2006-11-21T16:17:00.000+01:00

Ho promesso di scrivere -almeno ogni tanto- due parole in Italiano. E allora eccomi qui, ad inseguire quella promessa fatta forse con un pò di leggerezza. Non è che sia poi tanto facile. L'italiano per me è come un diesel. E quando parlo di diesel non mi riferisco ai multijet e consorti. Mi ci vuole tempo. Tempo per rimettere in riga le paroline e le regoline della grammatica, che col passar del tempo vanno perse per la testa. Si sparpagliano in giro e vanno a finire negli angolini più piccoli. Mi ci vuole tempo per ritrovare tutte queste cose. E anche se la mia testa è quella che è, c'è un via vai di pensieri tale da farti perdere per strada.

Ma vale la pena fare lo sforzo. Eccome. E poi, lo faccio per rispetto. Lo faccio perchè sulla faccia di questa meraviglia di mondo c'è gente che lo merita e stramerita. Non voglio fare nomi. Questo è un blog che deve stare fuori dal personale. Il mondo dell'internet è troppo grande e pericoloso per andare a spargere in giro roba privata. Ci sono i cybercowboy che se la spassano a prendere in giro chi questa regola non la segue. Ma diciamo che i sottoscritti sapranno di sicuro a cosa e a chi mi riferisco. Gente per bene. Gente che sa cos'è il senso dell'amicizia. Gente con un cuore troppo grande per questo posto. Gente indimenticabile. E se un giorno la mente non dovesse più essere capace di capire, ci sarà il cuore. Quello non muore. Proprio come quello che ci ho messo dentro.

Grazie amici.
Grazie cugino.

Run Michael, run!

2006-11-20T10:01:00.000+01:00

Daar lopen ze dan.

Sommigen onder ons zijn gisteren getuige geweest van de voorlopig laatste aflevering van een beruchte tv-serie over een broer die zijn andere ter dood veroordeelde broer tracht te bevrijden door zelf in het gevang te belanden... Sommigen weten zeker en vast al meer, veel meer. Reeks twee al gezien en binnenkort misschien ook al reeks drie. Maar goed. Ik heb het liever the old fashioned way. Week per week, afwachtend tot die welbepaalde avond. Dag per dag uitziend naar een nieuwe verandering in het plot. Nieuwe wendingen, tussen drama en opluchting, tussen hoop en wanhoop. Het maakt de spanning alleen groter en het geheel authentieker. Alles in één ruk kunnen zien kan dan misschien wel voor voldoening zorgen, maar dat is het dan ook. Als een kick die veel te snel over is. En wat dan? Op zoek naar een nieuwe ervaring om op speed tempo te consumeren?

Maar laten we nu eerst en vooral hopen dat er iets van die spanning overblijft. Dat het Internet mij er niet toe haalt de downloadcultuur te volgen of wikipediagewijs alles op voorhand te lezen...alle spoiler warnings ten spijt. Misschien kunnen oogkleppen helpen. Misschien moet ik mijn browser voorzien van filters om alle websites die deze content aanbieden blokkeren. Of misschien moet ik een tijdje op vakantie gaan naar één of ander oord waar het concept 'televisie' nog moet worden uitgevonden. Zou ik mijn baas met deze argumentatie kunnen overtuigen...? Not!

Onder het opschrift 'Prison Break Season 2' stond gisteren avond omstreeks negen de vermelding 'binnenkort'. Wie weet hoe kort dat zal zijn. Hopelijk écht kort. Want een minuut langer dan 'kort' zou een ramp kunnen betekenen. Een tijdverlies van weken en nutteloze commercials. Want het zou betekenen dat een dvd het vervolgverhaal zal vertellen. Zónder afwachten. Zónder uren reclame. En dat keer op keer 'old fashioned' wachten op de volgende zondagavond van de eerste reeks zou telkens van alle betekenis zijn ontdaan.

Will you wait?

ps-Vanavond zendt Fox de voorlopig laatste twee afleveringen uit van de...tweede reeks.

Making deals with God

2006-11-16T09:03:00.000+01:00

Soms zouden we allemaal een beetje God willen zijn.

Soms zouden we de wereld naar onze hand willen zetten zonder alternatieven te moeten aanvaarden. Zonder het onaangename te moeten confronteren en zonder bezorgd te moeten zijn voor hetgeen komen gaat. Alleen zoals wij het willen. Alles zoals wij het willen. Steeds zoals wij het willen. Een flits in de gedachten, een vloeiende beweging met een toverstok en...hup...daar is het.

Maar niets is minder waar. Dromen en wensen zijn maar wat ze zijn. Soms zouden we het leven gewoon makkelijk willen maken. Het duistere doen verdwijnen door de zon altijd voorrang te geven. Een constante blauwe hemel, met wolken alleen om te tekenen. Om weg te dromen in een hangmat onder een kerselaar in bloei. Een mojito in de hand op een zomerterras onder de meest naakte sterrenhemel. Compay Segundo op de achtergrond. Een smeulende barbecue, die het toonbeld zet van de ochtendzon die straks op zal komen.

We zijn nu éénmaal geen God en God aanvaardt geen compromissen. Je hebt wat je hebt en daar moet je het maar mee doen. Daar valt simpelweg niet over te praten...ook al staat de verlokking om te wensen dat het anders zou zijn steeds op de loer. Ook al dromen we soms weg naar een wereld die met andere bouwstenen in elkaar steekt. Een wereld waar we zelf de blokjes kunnen plaatsen, niet alleen de kleine blokjes die we sowieso al dagelijks plaatsen, maar ook die grote blokken, die de muren vormen, die de stevigheid verzekeren.

Hoop. Dat rest tenminste nog. Hoop op verandering wanneer het tegen steekt. Hoop op eeuwigheid wanneer het goed gaat. Om ondertussen onze bijdrage te leveren om die hoop werkelijkheid te doen worden...

Het verhaal van de drie sms'en

2006-11-07T13:17:00.000+01:00

Iedereen heeft het wel al meegemaakt en maakt het dagelijks waarschijnlijk mee. Een duim glijdt gezwind over de toetsen, dof klinkende geluidjes benadrukken voortgang. Even stilte. De ademhaling verstokt om plots weer haar normale ritme te hernemen.

Het lijkt misschien niet, maar ik heb het over die typische sms-conversaties die gevoerd worden in omstandigheden allerhande, bij voorkeur daar waar harten sneller dreigen te kloppen, maar evenzeer in alledaagse routine. Ik heb het meerbepaald ook over die eigen logica die die conversaties tenderen te hebben. En deze logica zegt dat ze telkens bestaan uit een oneven aantal, meestal te beginnen bij drie. Drie sms'en om af te spreken, drie sms'en om na te kaarten over één of andere festiviteit, drie sms'en om je liefde te verklaren of drie sms'en om nog eens te mogen sms'en. Het begint bij die eerste sms, een uitnodiging, een opmerking of bemerking, een vaststelling of een voorstel, al dan niet eerbaar. Die eerste sms zal dan worden gevolgd door de reply, áls die er al komt, want als er inderdaad geen reactie zou volgen zou het verhaal hier af zijn en zou de stelling van de oneven sms'en al een eerste keer worden bevestigd. Komt er tóch een reply, dan gaat het om het al dan niet ingaan op die uitnodiging, om een reactie tegen de opmerking, bemerking en vaststelling of om het aanvaarden van dat voorstel. Bij die tweede sms zal het echter nooit niet blijven, daar er telkens een derde sms zal volgen, uit noodzaak of gewoon uit plezier, uit welwillendheid of eerder wenselijkheid. Het gaat dan om de sms om de afspraak af te ronden, om de plaats en datum te bevestigen, om te zeggen wie er nu wel en wie er nu niet meegaat. Maar het kan ook gewoon gaan om een tegenreactie op de initiële reactie, om een verontschuldiging of, net het tegenovergestelde, het strooien van enkele bijkomende korrels zout in de gemaakte wonde.

Soms zou er nog een vierde sms kunnen volgen. Soms hopen we dat. Soms snakt ons hart er wanhopig naar. Soms moet dat gewoon en kan het niet anders. En toch. Geen twinkelend geluid meer uit onze gsm. Geen getril of gevibreer. Geen sparkelende lichtjes om onze ogen weer een beetje te doen fonkelen. Zo gaat dat nu éénmaal. Waarom? Daarom. Omdat het gewoon zo is. Omdat deze logica nu eenmaal zo werkt en niet anders en omdat het gaat om gerodeerde mechanismen die anders zouden dreigen te vervallen in onduidelijkheid en onbegrip. Die vierde sms komt niet meer. En zal ook niet meer komen. Maar geen nood. Er is morgen nog voldoende tijd om een nieuw drievoud in gang te zetten.

Of zouden we toch nog die vierde sms versturen?

Lazy sundays

2006-11-05T17:03:00.000+01:00

It's always the same with sundays. It's always fighting the twilight between weekend and the beginning of a new week. Yes, it indeed still is weekend, but waking up to the buzzing clock radio playing some dodgy hit on a local radio is a few hours away. It's always the battle of what should I do today, ending up with the inevitable lazy feeling of having done just nothing. A day gone by between television, radio, watching the soccer results and an occasional swim to be able to say you at least did something useful with your day. But ok, maybe that's exactly what it is all about. Maybe that's what makes sundays charming days. Days to dream away to everything and nothing. To dream about tomorrow (not being the following monday, 'cause that may just cause a headache) and the day after. To think about things needing your attention and problems asking for solutions. So let's just enjoy these days, even if sundays are not like the rest of the week and they have something different, something...special.

Gianfranco

2006-10-28T18:12:00.001+02:00

È tempo di fichi. Nel paesino di mia nonna nella Lucania montuosa vanno persi. Ne sono tanti che la gente piuttosto di sporcarsi le mani a raccoglierli li fa cadere dall'albero per farli marcire per terra, per darli in pasto alle formiche e tutti gli altri insetti che ancora osano gironzolare nonostante il primo freddo autunnale.

Gianfranco invece li usa a valanga. Mentre da una parte non si pensa o non si vuol pensare a come usarli, il menu del Castello Lucano in questo periodo ne sta colmo. Fichi di qui e fichi di lì. Ma soprattutto sempre la vera tradizione Lucana. In un'altro blog tempo fa parlai proprio di questo Castello Lucano, gestito dal mio amico (ora mai lo posso chiamare così) Gianfranco. Un guerriero della tradizione nel senso più puro e autentico della parola. Niente vie di mezzo, niente trucchi e trucchetti. Semplicemente il semplice, quello vero, proprio come la pasta che solo la nonna sa fare.

Magari parlare della 'vera tradizione' ed abbinare fichi a piatti di pasta non è del tutto corretto. Ma d'altra parte ogni tanto bisogna osare cambiarla questa tradizione. Cambiarla per farne una nuova. Ma alla fine la base è sempre quella, perchè la pasta si fa in un modo solo. E il fatto che in questo periodo arrivano anche i fichi può solo essere un buon segno, perchè alla fine anche loro fanno parte delle tradizione...forse non quella di ieri, ma sicuramente quella di oggi e quella di Gianfranco.

Dit is geen stationsroman

2006-10-26T02:28:00.000+02:00

Iedereen is anders. Groen. Rood. Paars met witte bollen, oranje strepen en lichtblauwe hartjes. Maar anders wil nog niet zeggen speciaal. Die lichtblauwe hartjes maken het geheel bijvoorbeeld speciaal. Speciaal is namelijk zo een woord om aan te duiden dat iets een opmerkelijke trek heeft, dat iemand omwille van één of ander kenmerk eruit springt. Speciaal wordt echter dikwijls ook gebruikt om niet te zeggen dat we iets eigenlijk helemaal niet zo mooi vinden. Denk aan de gelukwensen aan de ouders die hun pasgeboren baby de naam Kenji meegeven. Dat vinden we speciaal, nietwaar?

Uitzonderlijk heeft speciaal echter ook wel positieve bijklanken. Meer nog. Soms is het niet zozeer een verwijzing naar één van die bijklanken, maar naar een harmonieuzer geheel. Ik ken zo iemand waarvoor ik de term 'speciaal' de meest geschikte beschrijving beschouw - voor het geval dat iemand mij zou vragen op die persoon slechts één adjectief te plakken. En anderzijds is speciaal misschien wel het minste dat ik kan zeggen.

Ze zit op de trein met haar iPod-oortjes op de plaats waar die thuis horen. Blik op oneindig. En toch weer niet. Blik op de jongen die tegenover haar zit. Af en toe. Hij wil wel, maar ze heeft (letterlijk) meer oren naar de nieuwe cd van de Kooks. De trein stopt. De jongen stapt uit. Zachtjes verlaat de trein het station, terwijl de jongen de laagvallende zonnestralen tracht tegen te houden met zijn hand om toch nog een glimp van die ogen te kunnen opvangen. Ogen die om één of andere vreemde reden toch nog op hem zijn gericht. Alsof het haar plots wel nog interesseert. Nochtans speelt de cd nog. De muziek is dezelfde. Maar de wereld lijkt plots anders. Zo anders dat ze de volgende dagen dezelfde plaats op de trein inneemt. Met haar blote voetjes leest ze al indiaantje zittend de annonces in de Metro, in de hoop een verwijzing naar haar te vinden. Misschien wel naar haar ogen.

Dat is ze. Ik noem het tedere nonchalance. Een eerbetoon aan onverwachtbare eenvoud. Vergeet haar voor maanden en babbel ermee voor uren, om er dan weer een paar maanden zonder door te komen. Ik noem haar speciaal. Altijd opgewekt. Altijd vrolijk. Voor zover ik weet tenminste (en zo veel is dat ook weer niet - voor hetzelfde geld is ze niet uit te staan wanneer ze 's morgens haar bed uitstapt). Een grote brok levenvreugde met kleine mysterieuze kantjes. Maar die horen erbij. Een eindeloze glimlach onder twee fonkels van ogen. Die zeggen dat ze leeft als geen ander, in de hoop dat die dat altijd zullen blijven zeggen.

The moving year

2006-10-24T11:09:00.000+02:00

This past year will probably be remembered as a year of movement. Not in the sense of going who knows where to see, to visit or to experience. Not like in a holiday. When I refer to movement I relate to people actually moving from a place to another. From a town to a city. From a city to another country. And when I speak about 'people' I include myself, having moved to a new building at work and to an old but renovated house to live in. But the same goes for most of my friends, colleagues and family. It's like everybody got some kind of moving disease, causing severe needs to change the roofs over our heads. To carry around big boxes with stuff we not remembered having. To see the guys from Ikea come and go to dismantle and put together once again crappy wardrobes and bed frames. And to have to ask for directions, driving around in some oversized rented van, going to the place we will be living, but sarcastly not yet properly knowing how to get there.

Or maybe it simply is the age. Maybe we are arrived at a point whereby changes are not only wanted, but moreover needed. As a necessity. As a invitation to change. So let's change. Let's taste the new, the different and the adventure. Change is an intrinsic part of who we are and how we live. Go for it. Change and keep on changing. Just do not forget to remember who you are.

Winter mornings

2006-10-17T11:29:00.000+02:00

The unbearable buzzing sound of the clock radio sarcastly plays with your ear drums. Your eyes open up to the darkness still surrounding the room. It's time. You have to get up. But this time the sun is still sleeping. It's the time of the year you have to get up first. Facing the cold of the room, while seeing your breath finding its way to the ceiling. Hell. No other terms to describe it. The only difference probably is the temperature (basing myself on the ideology describing hell as a place where fire and high temperatures rule).

These are the typical mornings you tend to use your shaving cream as the mousse for your hair and the other way around. Not even mentioning the tooth paste. The mornings you get up with a stomach making scorching sound due to yesterday's pizza (thank you, Giuseppe). And the morning you step on the little gift the neighbours cat left on your doorstep (how many times do I have to repeat they should buy better cat food?!).

What can we do about it? Just wait till we can switch out the lights once again in search of new dreams? Fat chance. The darkness of the morning will probably be replaced by a shade of grey, going on for the rest of the day. Long tiring hours. The daily traffic jams on my way to Brussels. Life is an adventure indeed. But if I ever might choose, just give me a trip to a place with a white sandy beach where the sun always shines.

So let's just hang in there. And wait. Not until it will be light again, but till winter will be over. And than I mean our winter. Cause there're still the cosy fireplace or the Alps to see the bright side of this all. And with some luck, we might even have some snow of our own. To see stunning blue skies over snowy landscapes in an atmosphere of endless tenderness. To see winter from a different perspective. And to even enjoy it.

But let's wait and see. I just know winter is coming. Good luck!

Vlaanderen vakantieland

2006-10-16T10:56:00.000+02:00

Ik had me voorbereid op een debat over verdraagzaamheid en samenleven in harmonie en evenwicht, los van culturele achtergronden, kleuren en geuren en wie weet welke andere eigenaardigheden die onze buren misschien wel hebben en wij niet. Vandaag blijkt dit niet nodig. Let wel, ik zeg hier 'blijkt'. Er hangt op het eerste zicht een andere sfeer. En ook hier zeg ik 'op het eerste zicht'. De gemoederen lijken hoe dan ook bedaard en de champagne baant haar weg doorheen andere keelgaten. Voor even toch...

Mijn litanische monoloog zou zich toespitsen op hoezeer het zo niet verder had kunnen gaan. Op de onmogelijkheid om de mensen op de straat nog te kunnen toelachen, nog recht in de ogen te kunnen zien, zonder daarbij duistere gedachten te laten spelen die van de andere een onverdraagzaam monster maken en die het leven alleen maar zuurder, bitsiger en vooral minder leefbaar maken. Met leefbaar doel ik hier op zin om in vreugde samen te leven. Je weet wel, zoals dat door de priester iedere zondag opnieuw in de al dan niet Katholieke - ik ben er zeker van dat dat elders ook zo is, verdraagzaamheid kent nu éénmaal geen grenzen, toch? - misviering zwaar gesticulerend aan de mensen wordt duidelijk gemaakt en zelfs opgelegd.

Mijn betoog zou handelen over dat vreemde verschijnsel van de lok naar het extreme, als een heilzame homeopathische zalf waar uiteindelijk niets helends in zit, laat staan dat het een oplossing zou geven voor wonden waar niet eens een diagnose voor is vastgesteld. Het zou zich de vraag stellen naar waarom mensen toch maar blijven neigen naar het meer extreme, daar waar diezelfde mensen de dagdagelijkse cowboyverhalen uit verre oorden veroordelen. Ook díe verhalen zijn gestoeld op extremisme. Mijn betoog had zo kunnen stellen dat het een vicieus verhaal is. Zoals de hond die zijn eigen staart probeert te grijpen. We veroordelen het ene en handelen er op net dezelfde manier naar. Alsof we ons denken volledig hebben laten varen. Alsof we in de witte wolken die blauwe hemelen bevolken geen verhalen meer herkennen. Alsof we alleen op de grote wereld zijn. Onze wereld. Die zo moet zijn. En niet anders.

Gelukkig kan ik mijn betoog even laten voor wat het is. We kunnen met een gerust hart in een leefbaar Vlaanderen blijven vertoeven, zonder er niet meer dan een vakantiebestemming van te maken om met de Kert naar terug te keren of om met Oudjaar de vrienden nog eens te ontmoeten. Laten we dat zo houden. Nu, morgen, altijd.

Let's open these eyes. And keep them that way.

Mallorca?

2006-09-29T16:04:00.000+02:00

Been there, done that. Seen the overcrowded beaches, naked breasts and psychotic clubs. Done the pubhoppin' at the rhythm of cheap tequila. Who cared about the sequence of lime, salt and shooting it down...or was it the other way around?

But no, this was really different. This was showing the opposite side of things. And believe me, things always have an opposite side. Sometimes you should just look for it. Sometimes you should be lucky to just bump into it. And sometimes you should listen to people saying that it's worth while a visit. And the latter was definitely the case.

Mallorca is partially the typical party-island, maybe not completely the same way as Ibiza, but let's say we're not far away. The nice thing about this island, is that it has a completely different part in the North. A part not yet affected by the tourists need to bring money so we will easily get rich and who cares about our identity-disease. Still pure sights, still breathable Mediterranean air and still authenticity. And in my opinion, it's all about this. Traveling is experiencing the authentic, unaffected by the color of money, by the wishes of the guests and by the burning desire of getting away from the boredom of daily life. Traveling is about expecting the unexpectable and accepting what you get. Paella and infinite hospitality included.

So let me thank the people who should be tanked. They just showed once again life can be a really nice thing. And even more than that, it showed that this world is still poluted by beautiful people. And that is not only from the outside.

(To Caty, her parents and brother)

Per questa volta: in Italiano

2006-09-28T15:59:00.000+02:00

Nato in Belgio, cresciuto da italiano con influenze belghe, imparando l'olandese, l'italiano, il francese, l'inglese e lo spagnolo e conoscendo gente proveniente da un pò tutte le parti. Adesso eccomi qui. Che faccio? In che lingua parlo? Ho amici che non parlano e capiscono l'italiano. Ne ho altri che non sanno l'inglese. Ancora altri preferiscono lo spagnolo. Il mondo però è sempre quello. Proprio piccolo nella sua grandezza, figuriamoci questo blog: deve essere proprio minuscolo. Una nano-etentità. A questo punto non mi resta che scegliere. Scrivo in inglese? Scrivo in italiano? Imparo l'esperanto? Mah, buona domanda. Mi sa comunque di dover scegliere. Una volta così, l'altra colà. Una volta accontento i nordici, l'altra quelli del sud. E con l'inglese cercherò di trovare la magica via di mezzo. Quella che alla fine c'è sempre...basta cercarla, anche se ti rende la vita un pò più difficile. Allo stesso tempo mi do la possibilità di cambiare aria, in base ai sentimenti che mi accompagnano nel momento del scrivere. Come andare e stare in vacanza. Come sentirsi in posti diversi, senza il dovere di spostarsi per un benedetto millimetro. Basta fare click!

Oggi deve essere un giorno italiano. O magari solo adesso. Chi lo sa. Potrebbe essere che tra due istanti, dopo aver spento il pc, mi sentirò le corna da vichingo in testa, tornando ad essere completamente nordico. Ma sono pensieri per dopo. Per ora sono italiano. Parlo italiano e sento italiano. Magari il mio modo di esprimermi non sarà completamente al livello dell'italiano medio e magari alla fine riesco ad esprimermi meglio solo nella lingua che mi circonda tutto il giorno. Ma non importa. Importa solo l'adesso. Quello che viene fuori in queste parole scritte al vento. Quello del sud. Quello sempre caldo e fantasioso. Anche se spesso si perde per vie oscure e pericolose.

Per una volta,
Per rispetto e amore,
Infinito,
Per la gioia vissuta ed i momenti di assoluta magia,
Inconfondibili,
Per la gente,
Per gioco e divertimento,
Per simpatia,
Per i ricordi,
Puri e veri,
Di ieri ed oggi,
Per quelli che verranno,
Per tutto e per sempre.

Signs of pleasure: 59 things I like

2006-09-27T09:47:00.000+02:00

Trendy bars.
Havana Club. Red wine. Orange juice.
Bubbles.
Slow food in fast times.
Cooking.Being the naked chef.
Hot showers.Long ones.
Swimming pools.
Music.The good vibes.
Silence.The best music around.
Freedom.Peace.Justice.
Sharing.
Friends.Family.
My fantasy.My imagination.My inspiration.
People.Everywhere.Always.
New York.
Stockholm.Rome.Berlin.Barcelona.
Cold.Winter.Mountains.
Hot.Summer.Beaches.
Sand between my toes.
Blue skies.The big, even more blue sea.
Laughter.Smiles.Happy faces.
Being a bit crazy.Sometimes a lot.
Sunshine.Sunglasses.T-shirts.
Yellow.Green.Red.A little bit of black.
Rain.Only if it brings a rainbow.
The unknown.To try to know.
Adventures.
Love.Making love.Loving.Endlessly.
Forever and ever.
Amen.

She.Life.

And you? What do you like?

The beginning is the end, the end is the beginning

2006-09-26T09:43:00.000+02:00

Some time ago, I started a blogging initiative on the much more simplistic platform of world's largest software company. I considered it to be no more than a simple experiment, to see what it would be like to be part of that strange blogging community. Yes, 'cause let's be honest, blogging indeed is a peculiar thing. It tends to the sharing of our lives with others, our thoughts, our feelings, our likes and dislikes. It opens up our private being to that open, unknown and mysterious world, whereas in that same world we live in, we try to more and more fight for our privacy, for the life we'd rather call oùr life.

To me this seems a contradiction, in the most pure sense of that word. But even a world where logics rule needs contradictions. And you could say even more: this contradiction could simply be the outcome of a logical process: where the world searches to open up our lives, we choose ourselves to what extent we give an opening in that privacy by blogging it openly, out loud and with the limitations we choose ourselves. We keep the private parts we want, while the world gets a slice of some of our precious secrets.

To come back where I started this post, on this grey and cloudy day of beginning Belgian autumn, I once again start a new experience. A new box of 80 percent cacao chocolotas next to my laptop. Some refreshend thoughts. A new form of expressing myself to the world, choosing my own boundaries, stating my own desires. For whom is interested: be my guest. For whom is not: have a nice life, I'm sure anything I have to say about my own life could make yours better. So why read? Who knows, life is a mystery, remember?